«Πράγματι, τα δεδομένα είναι δυσοίωνα, καθώς οι εργασιακές συνθήκες θα χειροτερεύσουν και οι εργαζόμενοι δεν βλέπουν φως στον ορίζοντα» αναφέρει η ψυχολόγος υγείας κα Άννα Χατζηδημητρίου, διευθύντρια του Κέντρου Ψυχολογίας και Προαγωγής Υγείας Live Well-Be well.
Σύμφωνα με την κα Χατζηδημητρίου, το «Σύνδρομο Επαγγελματικής Εξουθένωσης» παρατηρήθηκε για πρώτη φορά το 1974 στα κοινωνικά επαγγέλματα, ενώ ο ορισμός του έγινε το 1981 από την κα Christina Maslach, διδάκτορα Ψυχολογίας στο πανεπιστήμιο Μπέρκλεϊ.
Πρόκειται για μια ψυχολογική κατάσταση στην οποία ο άνθρωπος εμφανίζει απώλεια ενδιαφέροντος, ψυχική και σωματική εξάντληση, μια απάθεια, μια ματαίωση για τη δουλειά του, την παραγωγικότητά του αλλά και για τους ανθρώπους που εξυπηρετεί μέσω της δουλειάς του. Δημιουργείται ένα συναισθηματικό κενό, ένα ψυχικό «μούδιασμα», μια εγκατάλειψη του εαυτού, μια αποστασιοποίηση συναισθηματική, που σταδιακά επηρεάζει όλους τους τομείς της ζωής του (οικογένεια, ερωτική επαφή, κ.λπ.).
Το Σύνδρομο Επαγγελματικής Εξουθένωσης («Burn Out») πλήττει κυρίως τους νέους ηλικιακά εργαζόμενους και δείχνει προτίμηση στις ηλικίες από 30 με 40 χρόνων. Μεγαλύτερη προδιάθεση στο να αναπτύξουν το σύνδρομο έχουν οι γυναίκες σε σχέση με τους άνδρες, οι ανύπαντροι και τα άτομα με υπερβολική αίσθηση ευθύνης, τελειομανία και ανάγκη για έλεγχο.
iapopsi.gr
