Κανείς δεν αυτοπυρπολείται στο βωμό της πολιτικής αρετής. Μόνο μερικοί «δευτεροκλασάτοι» την πληρώνουν και μετά business as usual.
François Géré: Η νέα γεωπολιτική, εκδ. Κασταλία, , Αθήνα, 2007, σελ. 86
Το δείξαν από τη πρώτη στιγμή που πάτησαν το πόδι τους στη χώρα. Αφού εισήλθαν με τη φιλοσοφία ενός «κεραυνοβόλου πολέμου», όπου δεν άφησαν τον «εχθρό», δηλαδή την ελληνική κυβέρνηση και τον ελληνικό λαό να ανασάνει ούτε στιγμή, κι αφού η ελληνική κυβέρνηση ΑΠΟ ΤΗ ΠΡΩΤΗ ΣΤΙΓΜΗ πέταξε λευκή πετσέτα στο καναβάτσο και παραδόθηκε αμαχητί, οι κατακτητές, έκαναν από την αρχή ξεκάθαρο ότι δεν συζητούν : αξιώνουν άνευ όρων παράδοση του «εχθρού», έτσι, απλά και απαξιωτικά, αν και, για να είμαστε και δίκαιοι, η Ιστορία διδάσκει, πως όσοι ΠΑΡΑΔΙΔΟΝΤΑΙ ΑΜΑΧΗΤΙ, ποτέ και πουθενά δεν μπόρεσαν να αποσπάσουν μια αίσθηση σεβασμού από τον νικητή.
Η ταπείνωση του «ηττημένου», αποτελεί δόγμα της τροϊκανής πολιτικής.
Όμως αυτό το δόγμα, πρόκειται ν’ αποτελέσει και την αχίλλεια πτέρνα της συνολικής της φιλοσοφίας για τον διεξαγόμενο πόλεμο.
Πρώτον διότι, συγχέει το πρόσωπο του «ηττημένου» : θεωρεί ότι η ηττοπάθεια και η ενδοτικότητα των μνημονιακών κυβερνήσεων, αντανακλά και έναν ηττοπαθή και ενδοτικό λαό.
Σφάλμα στρατηγικό!
Μια ενδοτική ηγεσία, δεν σημαίνει καθόλου ότι εκφράζει και ένα αντίστοιχο αίσθημα στο επίπεδο του λαού.
Και δεύτερον, διότι ιστορικά, ΟΙ ΑΝΕΥ ΟΡΩΝ ΠΑΡΑΔΟΣΕΙΣ «ηττημένων» αντιπάλων, ενέσπειραν ΣΤΗ ΛΑΪΚΗ ΒΑΣΗ, το σπόρο ενός επόμενου ΚΑΙ ΑΚΟΜΑ ΠΙΟ ΕΚΔΙΚΗΤΙΚΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ!
Συνεπώς, η τροϊκανή πολιτική, απλά, καλλιεργεί και φουντώνει στη κοινωνία της επιθυμία της ρεβάνς για τη ταπείνωση και την αδικία που του επιβάλλει ο ξένος κατακτητής, ξέχωρα από το τι κάνει ή δεν κάνει η κυβέρνηση.
Δύο χρόνια τώρα, οι μνημονιακές κυβερνήσεις, για να δώσουν μια αίσθηση «μαχητικότητας», μας λένε ότι «βρισκόμαστε σε πόλεμο», και προφανώς ομιλούν ως εάν βρίσκονται σε ένα προκεχωρημένο στρατηγείο στο μέτωπο, εκτεθειμένοι στα εχθρικά πυρά, τα οποία με ηρωισμό αντιμετωπίζουν εξαπολύοντας εναντίον του εχθρού τα δικά μας πυρά, ή ως εάν, νυχθημερόν, όπως γίνεται σε ένα πραγματικό πόλεμό, καταστρώνουν στρατηγικές άμυνας και αντεπίθεσης, με στόχο της νίκη.
Και βεβαίως, σε ένα πραγματικό πόλεμο, τα «φίλια» πυρά δεν τα φαντάζεσαι, ΤΑ ΒΛΕΠΕΙΣ, ΤΑ ΑΚΟΥΣ.
Το «πολεμικό κλίμα» και πολύ περισσότερο ο ίδιος ο «πόλεμος», δεν είναι μαγικές καταστάσεις αόρατες στη κοινωνία και ορατές μονάχα σε όσους διαλαλούν ότι «πολεμούν».
Εδώ, επί του παρόντος, το μόνο που βλέπουμε και το μόνο που ακούμε, ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΕΧΘΡΙΚΟΙ ΠΥΡΑΥΛΟΙ ΠΟΥ ΠΕΦΤΟΥΝ ΑΝΕΞΕΛΕΓΚΤΑ ΣΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΜΑΣ!
Το δικό μας «πυροβολικό», η δική μας «αεροπορία», τα δικά μας «αντιτορπιλικά», τα δικά μας «τεθωρακισμένα», το δικό μας «πεζικό», τα δικά μας «κομάντο», ΑΦΑΝΤΑ!
Ένα ακόμα σημείο είναι απαραίτητο. Η δική μας «πολεμική» ηγεσία να έχει ξεκαθαρίσει στο στρατηγικό της νου : ΤΙ ΕΙΔΟΥΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΠΟΥ ΜΑΣ ΚΥΡΗΞΑΝ, ΔΙΕΞΗΓΑΓΑΝ ΚΑΙ ΠΡΟΣΩΡΙΝΑ ΚΕΡΔΙΣΑΝ;
Το λένε οι ίδιοι : δεν έχει μόνο οικονομικό υπόβαθρο. Να πάρουν πίσω τα λεφτά τους οι δανειστές. Κάτι τέτοιο, όταν συμβαίνει νέτα σκέτα, ακούγεται χυδαίο ακόμα και στο επίπεδο των σχέσεων ενός απλού οφειλέτη με τον τοκογλύφο του. Πόσο μάλλον, όταν έχουμε να κάνουμε για δούναι – λαβείν διακρατικού χαρακτήρα ή με διεθνείς οργανισμούς. Έτσι, μας είπαν, στόχος τους ήταν και να αποδώσουν ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΚΑΙ ΕΝΑ ΑΙΣΘΗΜΑ ΗΘΙΚΗΣ ΚΑΘΑΡΣΗΣ : οι «καταχραστές», δηλαδή εμείς, να υποστούν τα επίχειρα της ανομίας τους. Είναι προ πάντων ζήτημα ηθικής και δικαιοσύνης. «Πνεύμα και ηθική»! Αθάνατε Αυλωνίτη!
Συνεπώς, δεν είναι απλοί κατακτητές : ΕΙΝΑΙ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΟΙ – ΣΤΑΥΡΟΦΟΡΟΙ ΕΛΕΥΘΕΡΩΤΕΣ!
Ήρθαν σε ένα «μιασμένο» ηθικά τόπο, για να κηρύξουν και επιβάλλουν ΩΣ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΟΙ ό,τι πιο μοντέρνο κυκλοφορεί επί του θέματος στο ευαγγέλιο που οι ίδιοι συνέταξαν, και μας το διδάσκουν από άμβωνος ΔΙΑ ΤΩΝ ΦΕΡΕΦΩΝΩΝ ΤΟΥΣ, και ταυτόχρονα, ΩΣ ΣΤΑΥΡΟΦΟΡΟΙ ΠΟΛΕΜΙΣΤΕΣ, φέρουν και τη ρομφαία της ηθικής κάθαρσης.
Μετανοείτε, μας λέγουν, κι επιστρέψτε τα κλεψιμαίικα. Και δεν έχει καμία σημασία, ΑΝ ΔΕΝ ΚΛΕΨΑΤΕ ΟΛΟΙ, ΔΙΟΤΙ ΟΛΟΙ ΘΑ ΠΛΗΡΩΣΕΤΕ, και θα πληρώσετε όλοι, διότι η αναβιωμένη παλιά πίστη, φέρνει μαζί της και την ηθική και δικαιοσύνη ΤΗΣ ΣΥΛΛΟΓΙΚΗΣ ΕΥΘΥΝΗΣ.
Επίσης τούτος ο πόλεμος είναι ένας ΜΗ-ΠΟΛΕΜΟΣ : Διότι, δεν είναι δυνατόν να συνηγορείς σε όλους τους στρατηγικούς και καίριους στόχους με τον επιτιθέμενο, και ταυτόχρονα να ισχυρίζεσαι ότι βρίσκεσαι σε πόλεμο μαζί του. Εδώ οι μνημονιακές κυβερνήσεις, συμφωνούν ΓΙΑ ΤΟΝ ΜΟΝΟΔΡΟΜΟ ΤΩΝ «ΣΚΛΗΡΩΝ» ΜΕΤΡΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΤΟΧΩΝ ΤΟΥΣ, φτάνοντας σε σημείο να θεωρούν ευλογία την έλευση του ιεραπόστολου – σταυροφόρου, και όσοι προς στιγμή αμφέβαλαν γι΄ αυτή την αμφιβολία, κι αυτοί δημόσια επέταξαν το προηγούμενο λάθος τους.
Οι μνημονιακές δυνάμεις βρίσκονται σε μια θεμελιώδη αντίφαση, όταν ισχυρίζονται ότι πολεμάνε αυτό που θεωρούν μονόδρομο για τη σωτηρία.
Σ’ έναν ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ πόλεμο, στρατιωτικό ή οικονομικό, διακρατικό ή επιχειρηματικό, νιώθεις να εισπράττεις ένα «κλίμα μάχης».
Εδώ, δεν εισπράττουμε παρά ένα κλίμα ενδοτικότητας, ΚΑΙ ΤΟ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ : ένα κλίμα ΕΣΩΤΕΡΙΚΗΣ ΑΝΑΦΛΕΞΗΣ, έτσι που ο ξένος καταχτητής, ενδέχεται στο τέλος να παίξει και το ρόλο του ειρηνοποιού εσωτερικά στη χώρα, οπότε, μια ακόμα «ευλογία» θα προστεθεί στη παρουσία του!
