σκουριασμένης μηχανής. Ενα γρανάζι από ατόφιο ατσάλι ήταν ο Άσιμος. Ενα γρανάζι που περιστρεφόταν μονάχο του για 39 χρόνια. Ποτέ δεν αντάμωσε κάποιο άλλο γρανάζι. Πότε δεν ήταν εξάρτημα καμιάς μηχανής
Και αφού δεν μπορούσε να βρει τους ανθρώπους αναζητούσε το Θεό με κάθε τρόπο.
Ίσως το επόμενο τραγούδι να είναι η πιο αγνή προσευχή προς το Θείο των τελευταίων αιώνων. Από την εποχή της Βυζαντινής υμνολογίας έχουμε να δούμε κάτι αντίστοιχο. Δεν την έγραψαν οι επαγγελματίες παπάδες, και οι φανατικοί μεσσιανιστές, την έγραψε ο Πρίγκηπας των Εξαρχείων, το 1987.
Και μη νομίζετε ότι τον άκουγε κανένας, τότε. Τη χρόνια εκείνη οι Πασόκοι θαύμαζαν τον Κοσκωτά, οι Νέο Δημοκράτες λιποθυμούσαν μπροστά στη “χάρη” του Μητσοτάκη, οι ευυπόληπτοι πολίτες έβγαζαν τα σημαιάκια τους για το ευρωμπάσκετ και ο Νικόλας έκανε δοκιμές στους κόμπους της θηλιάς, που θα βάλει στο λαιμό του λίγους μήνες αργότερα
24grammata.com
