Όμως, χωρίς να αλλάξουμε… λέξη από το στίχο του τραγουδιού, θα μπορούσε να έχει γραφτεί για το τραγικό σήμερα της χώρας…
Η κοινωνία βαριά στενάζει
σκληρά η φτώχια τηνε σπαράζει.
Τι θ’ απογίνει μ’ αυτό το χάλι,
αυτός ο δρόμος πού θα μας βγάλει.
Η δυστυχία μας κουρελιάζει,
απ’ τις πληγές μας το αίμα στάζει.
Τι μαύρα χρόνια καταραμένα,
τα νιάτα φεύγουν, πάνε χαμένα.
Φτωχέ διαβάτη με τον καημό σου,
εγώ τον ξέρω τον σπαραγμό σου.
Δεν είσαι μόνος στην οικουμένη,
υπάρχουν κι άλλοι βασανισμένοι.
Ακούστε το από την Σωτηρία Μπέλλου και τον Βασίλη Τσιτσάνη:
