Αυτό το ταξίδι περιγράφει ο Μανώλης Λουκάκης: «Το καράβι εκτελεί το πρώτο από τα έξι δρομολόγια του από το λιμάνι του Λαυρίου στη Μακρόνησο. Το βλέμμα του πατέρα μου καθώς διασχίζει τα κύματα το καράβι καρφώνεται στο νησί του μαρτυρίου. Επισκέπτεται ξανά το νησί όπου είχε υπηρετήσει τη στρατιωτική του θητεία ως ανεπιθύμητος…
»Καθώς μας δείχνει το νησί και περιγράφει εικόνες της περιόδου που βρέθηκε εκεί με τους χώρους και τα τάγματα, συγκεντρώνονται κοντά του περίπου είκοσι επιβάτες που την ίδια περίοδο είχαν και κάποιο δικό τους στο στρατόπεδο και δεν βρίσκεται σήμερα στη ζωή. Υπάρχει συγκίνηση από τις αφηγήσεις και τα μάτια δεν στεγνώνουν. Όλοι ρωτούν και προσπαθούν μέσα από τις απαντήσεις να σχηματίσουν εικόνες της ζωής κρατουμένων και στρατιωτών..
»Ο πατέρας μας από τους έξι χιλιάδες που βρέθηκαν εκείνη τη μέρα στη Μακρόνησο, ήταν ο μοναδικός επιζών σήμερα. Υπηρέτησε στη νησίδα της εξορίας από 10 Ιανουαρίου 1949 μέχρι τα τέλη Σεπτεμβρίου 1951…»
