Τάγματος 305 Πεζικού της Εθνικής Φρουράς το 1974, ο οποίος ήταν για 39 χρόνια αγνοούμενος, κηδεύτηκε την Τετάρτη ύστερα από την ταυτοποίηση των λειψάνων του με την μέθοδο DNA.
Τον επικήδειο λόγο εκφώνησε ο Υπουργός Δικαιοσύνης Ιωνάς Νικολάου, ο οποίος αναφέρθηκε εκτενώς στη ζωή και την θυσία του ήρωα.
Ο Μιχάλης γεννήθηκε στις 17 Νοεμβρίου 1947 στο Τσέρι. Ήταν άριστος μαθητής τόσο στο Δημοτικό όσο και στο Γυμνάσιο και μετά την αποφοίτησή του το 1966 κατατάγηκε στο στρατό και υπηρέτησε στην 286 Μονάδα Τεθωρακισμένων Πεζικού. Ο Μιχάλης έτρεφε μεγάλη αγάπη τόσο για τους ανθρώπους όσο και για τα ζώα. Η τάση του να θεραπεύει τα ζώα τον οδήγησε σε σπουδές κτηνιατρικής επιστήμης στη Θεσσαλονίκη μετά από υποτροφία το 1967, με υποτροφία του Ιδρύματος Σεβέρη. Στις σπουδές του διέπρεψε και πήρε το πτυχίο του με άριστα το 1972. Μάλιστα είχαν να λένε στο Πανεπιστήμιο πως: «Σαν τον Τουραπή ένας στην εικοσαετία περνά.» Μετά τις σπουδές του επέτρεψε στην Κύπρο με σκοπό να πάρει υποτροφία για μεταπτυχιακές σπουδές. Έχαιρε εκτίμησης και ήταν ένα εξαιρετικά αγαπητό άτομο.
Στην Κύπρο εργάστηκε στο κτηνιατρείο Αθαλάσσας ως έκτακτος ενώ παράλληλα πρόσφερε πάντα με προθυμία τις υπηρεσίες του, αφιλοκερδώς, στους κτηνοτρόφους της περιοχής του, όποια ώρα και αν τον καλούσαν. Ήταν ένας πρόσχαρος άνθρωπος και όλοι τον θυμούνται για τα αστεία του αλλά και για την αγάπη και την καλοσύνη του.
Φοιτητής ακόμη το 1970 παντρεύτηκε την Λίτσα Χειμαρίου από την Αθήνα, συμφοιτήτριά του στη κτηνιατρική, και τον επόμενο χρόνο απέκτησαν την κόρη τους Ανδρονίκη. Το 1973 γεννήθηκε ο γιός τους Αλέξανδρος. Η οικογένεια του Μιχάλη Τουραπή αποδείχθηκε αντάξια του ονόματός του, αφού τα παιδιά του διακρίθηκαν για τις άριστες επιδόσεις τους στις σπουδές τους ακολουθώντας τα αχνάρια του πατέρα τους.
Με την έναρξη της εισβολής ο κτηνίατρος Μιχάλης Τουραπής, κατατάσσεται έφεδρος στο ηρωικό 305ο Τάγμα Πεζικού, ήταν το Τάγμα με τους λιγοστούς στρατιώτες, που, υπό του Ταγματάρχου, Τάσου Μάρκου, ως σύγχρονοι Λεωνίδες, φύλαξαν Θερμοπύλες στην περιοχή Μιας Μηλιάς, ενάντια στα πάνοπλα τουρκικά στρατεύματα.
Αργότερα το Τάγμα 305 πήρε οδηγίες για να αντιμετωπιστούν οι επιθέσεις από τον τουρκοκυπριακό θύλακα του Τζιάους κατά των διερχόμενων πομπών της Εθνικής Φρουράς όπου και παρέμεινε μέχρι τις 6 Αυγούστου 1974. Το πρωί της ίδιας μέρας, ο Μιχάλης Τουραπής, μαζί με άλλους στρατιώτες, μεταφέρθηκε για να επανδρώσει τις αμυντικές θέσεις της Ε.Φ. στην περιοχή Μια Μηλιά-Κουτσοβέντη-Συγχαρί που βρισκόταν πλέον την 1η αμυντική γραμμή μετά την πρώτη φάση της τουρκικής εισβολής. Εκεί επάνδρωσαν χαρακώματα που είχαν δημιουργήσει οι ίδιοι. Ο Μιχάλης Τουραπής επέστρεψε στην οικογένειά του στις 12 Αυγούστου και αναχώρησε για τον Κουτσοβέντη την επόμενη μέρα. Εκείνη ήταν και η τελευταία φορά που είδε την οικογένειά του.
Στις 14 Αυγούστου 1974 οι εισβολείς εξαπέλυσαν σφοδρή επίθεση κατά της ΕΦ. Μετά τις άνισες και σφοδρές μάχες που ακολούθησαν οι εισβολείς έσπασαν τις αμυντικές γραμμές της ΕΦ έχοντας αριθμητική υπεροχή και προπαντός αεροπορική πολεμική κάλυψη. Οι άνδρες του 305 τάγματος Πεζικού πολέμησαν με απαράμιλλο σθένος προσπαθώντας να κρατήσουν την περιοχή. Ο εισβολέας, με την κάλυψη της αεροπορικής του δύναμης διέσπασε τις γραμμές της ΕΦ λίγο πριν το μεσημέρι της 14ης Αυγούστου. Ο Μιχάλης Τουραπής θεάθηκε για τελευταία φορά ζωντανός στις αμυντικές θέσεις της ομάδας του με άλλους 4-5 συστρατιώτες του νότια του φράκτη της Μιας Μηλιάς.
Έκτοτε η τύχη του αγνοείτο μέχρι την ανακάλυψη ομαδικού τάφου και την εκταφή των οστών του στον Κουτσοβέντη το 2008.
Ο Υπουργός Δικαιοσύνης ανέφερε ότι η Κύπρος του σήμερα, «δυστυχώς, δεν είναι αυτή που οραματιστήκαμε, δεν είναι αυτή για την οποία αγωνίστηκαν τα παλικάρια μας και θυσιάστηκαν οι τιμώμενοι ήρωές μας».
«Οι θυσίες και αγώνες των ηρώων μας κατά των Τούρκων το ’74, παραμένουν ακόμα αδικαίωτοι, ενώ το δράμα πολλών άλλων συγγενών αγνοουμένων εξακολουθεί να συνεχίζεται», ανέφερε
sigmalive.com
