Γράφει ο Ελευθέριος Άσιμος
Είναι πρόδηλο σήμερα ότι, η... υποκρισία του πολιτικού μας συστήματος έχει ξεπεράσει κάθε όριοηθικής και αξιοπρέπειας απέναντι στο μόνο νόμιμο κριτή και εντολέα του, τον Ελληνικό λαό.
Γιατί, πως αλλιώς να χαρακτηρήσεις τους εκλεγμένους αντιπροσώπους αυτού του τόπου, όταν
με κραυγές και φασαρία έκαναν πρώτο θέμα τη διαμαρτυρία με πανό και συνθήματα κάποιων
—αντιεξουσιαστών λένε— στο προαύλιο της βουλής, διαταράσοντας έτσι την κοινοβουλευτική τάξη.Η αντίδραση της αξιωματικής αντιπολίτευσης υπήρξε έντονη προς την πρόεδρο της βουλής
για την παραβίαση του χώρου ,φοβούμενη ίσως περαιτέρω ενέργειες των διαμαρτυρομένων.
Μάλιστα. Κινδυνέυει η δημοκρατία από τέτοιες αντιδράσεις κύριοι και κυρίες βουλευτές; Μπορεί.
Από ότι εγώ γνωρίζω πάντως, όσες φορές κινδύνεψε η δημοκρατία ιστορικά ήταν από τα πάνω και ποτέ από τα κάτω. Τι ακριβώς φοβάστε λοιπόν οι καλύτερα φρουρούμενοι πολίτες της χώρας; Τις καρικατούρες των λεγόμενων αντιεξουσιαστών που δρουν μόνο ως γκρουπούσκουλα και απεχθάνονται κάθε τι μαζικό και παλλαικό; Μάλλον όχι. Μήπως κάτι έχει πέσει στην αντίληψή σας
για καταπάτηση του Συντάγματος και του Διεθνούς Δικαίου; Γι ' αυτά δεν είδαμε από τα παιδιά του
προαυλίου ούτε ένα σύνθημα. Θα μου πείτε με την Εθνική Κυριαρχία που έχει καταλυθεί θα ασχολούμαστε;τρε μπανάλ! Ξέρετε τι είδους αδίκημα επιφέρουν τα παραπάνω;Θα τα πούμε όλα ,νόμο - νόμο, πράξη - πράξη, για να δούμε επιτέλους ποιοι είναι αυτοί και με ποιο τρόπο "προάγουν"
τη Δημοκρατία και με τι σθένος δήθεν προασπίζονται την Εθνική Κυριαρχία κάνοντας σαν τρελοί και μόνο στην ιδέα, ότι κάτι μπορεί να απειλήσει τη φτιασιδωμένη μοναδική τους αλήθεια.
Εξηγούμε λοιπόν.
Το Ευρωκοινοβούλιο πριν περίπου ένα χρόνο εξέδωσε ψήφισμα, στο οποίο αναφέρεται πως ότι
εφαρμόστηκε στην Ελλάδα ,αλλά και άλλες χώρες με ανάλογες μνημονιακές πολιτικές, καθώς
και οι σχετικές συμβάσεις που έχουν υπογραφεί παραβιάζουν το πρωτογενές δίκαιο της Ευρωπαικής Ένωσης.Είδατε εσείς καμιά κυβέρνηση να χρησιμοποιεί αυτή τη πρωτοφανή απόφαση
του ίδιου του Ευρωκοινοβουλίου προς το συμφέρον της χώρας; Η απάντηση είναι απλή. ΌΧΙ.
Πάμε παρακάτω.
Τα άρθρα 48 - 52 της Σύμβασης της Βιέννης του ΟΗΕ προβλέπουν την ακύρωση μιας συνθήκης
εφ ' όσον χρησιμοποιήθηκε δόλος, υπήρξε σφάλμα, απειλή κατά εκπροσώπου κράτους. Όχι κατ ' ανάγκη όλα μαζί, αρκει μόνο ένα από αυτά. Τρελαίνεστε; Έχει και συνέχεια.
Το άρθρο 41. παρ.3 του Χάρτου Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ε.Ε προβλέπει μέχρι και το δικαίωμα αποζημίωσης εκ μέρους της Ένωσης, λόγω ζημίας που προξένησαν τα θεσμικά όργανα
ή οι υπάλληλοί της κατά την άσκηση των καθηκόντων τους, σύμφωνα με τις γενικές αρχές που
είναι κοινές στα δίκαια των Κρατών - Μελών.
Η έκθεση του Συμβουλίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ, που δημοσιεύτηκε στις 7/3/2014
στην ιστοσελίδα του, επικρίνει τις Ελληνικές κυβερνήσεις για τη βάναυση καταπάτηση των
συνταγματικών και διεθνών δεσμεύσεων όσον αφορά στα ανθρώπινα δικαιώματα.
Τι ξέρει ο κυρίαρχος Ελληνικός λαός για όλα αυτά; Πότε ενημερώθηκε σωστά; Ποτέ!
Το Δόγμα Κάλβο περί Εθνικής κυριαρχίας το γνωρίζουμε;
Θυμίζουμε ότι το γνωστό ως δόγμα Calvo έχει ενσωματωθεί στο διεθνές δίκαιο από το 1962 και μεταξύ άλλων προβλέπει ότι, όταν μία ξένη επένδυση, διακρατική (με τη μορφή διεθνών συνθηκών), ή μεταξύ κράτους και ιδιωτών επενδυτών (με τη μορφή συμβολαίων) , δημιουργήσει στη χώρα λειτουργίας της, συνθήκες άνισης και αήθους οικονομικής εκμετάλλευσης του ντόπιου πληθυσμού υπέρ της — οδηγώντας αναγκαστικά και στην απώλεια Εθνικής Κυριαρχίας της χώρας λειτουργίας της υπέρ του κράτους καταγωγής της, ή υπέρ της επένδυσης της ίδιας! — τότε το κράτος λειτουργίας της έχει το νόμιμο δικαίωμα να άρει την ανισότητα αυτή με οποιοδήποτε τρόπο, συμπεριλαμβανομένης και της θνικοποιήσεως της "επένδυσης " για λόγους "Εθνικού Συμφέροντος " , με την καταβολή, ή όχι αποζημίωσης στον ιδιοκτήτη της επένδυσης.
Οι αρχές του "δόγματος Calvo " ενσωματώθηκαν στο άρθρο 106, σε συνδυασμό με το άρθρο 28 παρ.1 του Ελληνικού Συντάγματος. Η αναγκαστική ισχύ των παραπάνω στα πλαίσια του Διεθνούς και Εθνικού Δικαίου για την ακύρωση των Διεθνών Συνθηκών και η δέσμευση των αντισυμβαλλομένων μερών της "Δανειακής Σύμβασης της Ελληνικής και της Τρόικας ", για τον σεβασμό και την εφαρμογή των σχετικών δικαστικών αποφάσεων, συνομομογείται στο άρθρο 6 παρ. 6α,β της Σύμβασης.
Στο νομικό αυτό πλαίσιο στηρίχθηκε και ή άρνηση αποπληρωμής των εξωτερικών δανείων από τον Μεταξά το 1934, η οποία δικαιώθηκε με την ιστορική απόφαση του διεθνούς δικαστηρίου αρ.78/15 - 06 - 1934, καθώς και ηρνηση της Αργεντινής το 2003 της αποπληρωμής των εξωτερικών της χρεών, όπου δικαιώθηκε στις 8 Μαίου 2007 για το ίδιο θέμα. Επίσης σε αυτό το νομικό καθεστώς στηρίχθηκε και η νομιμότητα της δημοψηφισματικής απόφασης του Ισλανδικού λαού να αρνηθεί την αποπληρωμή των εξωτερικών του χρεών το 2009, χωρίς καμία συνέπεια.
Με βάση όλα τα παραπάνω το χρέος είναι ΠΑΡΑΝΟΜΟ και όποιος δεν χρησιμοποιεί για τους δικούς του λόγους αυτό το τεράστιο νομικό "οπλοστάσιο " τότε ή είναι ανίδεος ή εξυπηρετεί άλλα συμφέροντα. Και στις δύο περιπτώσεις είναι το ίδιο επικίνδυνος για τη χώρα και τα δίκαια του Ελληνικού λαού και με βάση το Διεθνές Δίκαιο και Ελληνικό σύνταγμα διαπράτει ΕΣΧΑΤΗ ΠΡΟΔΟΣΙΑ.
