και θα παραμέινει ένα υπερτιμημένο αγαθό. Λένε ότι μια εικόνα ισούτε με χίλιες λέξεις. Αυτό ισχύει στη περίπτωση των παραπάνω φωτογραφιών. Από την 11χρονη Phan Thi Kim Phuc, που τρέχει να αποφύγει τις αμερικάνικες ναπάλμ και μετατράπηκε σε παγκόσμιο σύμβολο ειρήνης, ως τον 3χρονο Aylan Kurdi από τη Συρία που πνίγηκε στις ακτές της Τουρκίας, προσπαθώντας να φτάσει με τους γονείς του στη Κω και η εικόνα του έγινε σύμβολο του δράματος των δύσμοιρων προσφύγων.
Δυστυχώς, ο ανθρώπινος εγκέφαλος είναι κατασκευασμένος να ανταποκρίνεται με αμεσότητα μόνο στα οπτικά ερεθίσματα. Τι γίνεται όμως με τα χιλιάδες αθώα θύματα που πεθαίνουν κάθε μέρα και για τα οποία κάνεις δεν ενδιαφέρεται;
Ας μιλήσουμε για παιδιά και συγκεκριμένα για παιδική θνησιμότητα που αφορά ηλικίες από 0 έως 5 ετών: Κάθε μέρα που περνάει πεθαίνουν 21.000 παιδιά! Ένα παιδί πεθαίνει κάθε 4 δευτερόλεπτα ή 14 παιδιά κάθε λεπτά ή 7,5 εκατομμύρια κάθε χρόνο! Τη δεκαετία 2000-2010, εκτιμάται ότι πεθάναν 92.000.000 παιδιά. Το χειρότερο είναι ότι όλα αυτά τα παιδιά, δεν πεθαίνουν από ανιάτες και περίπλοκες ασθένειες, αλλά από πείνα, πολέμους και το κυριότερο, από ασθένειες που είναι εύκολα αντιμετωπίσιμες στο δυτικό κόσμο, όπως ιλαρά, διάρροια και ελανοσία. Φυσικά, η συντριπτική πλειοψηφεία αυτών των θανάτων, λαμβάνει χώρα στις φτωχές υποσαχάριες χώρες. Ενδεικτικά, στη Σιέρα Λεόνε, το 18% των παιδιών, πεθαίνει πριν συμπληρώσει την ηλικία των 5 ετών. Συγκριτικά, στην Ελλάδα το αντίστοιχο ποσοστό είναι 0,4% και στη Νορβηγία 0,28%.
Τι κάνει η παγκόσμια κοινότητα για αυτή τη τραγωδία; Τα Ηνωμένα Έθνη έχουν θέσει ως στόχο να εξαλείψουν τη παιδική θνησιμότητα που ωφείλεται σε αντιμετωπίσημες αιτίες, ως το 2026. Ωστόσο, οι έρευνες δείχνουν ότι αυτός ο στόχος, δε πρόκειται να επιτευχθεί. Οργανώσεις όπως η Unicef, οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα κτλ, δε διαθέτουν τα μέσα για να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα. Το μεγαλύτερο όμως πρόβλημα, προέρχεται από την αδιαφορία της πλειοψηφίας της κοινής γνώμης που γνωρίζει το ζήτημα αλλά δεν κάνει τίποτα για αυτό.
Η σημερινές δυτικές κοινωνίες, δεν αναλώνονται με ζητήματα που δεν τις αφορούν άμεσα. Τη στιγμή που χιλιάδες άνθρωποι μπορούν να συγκεντρωθούν για να αποθεώσουν ένα ποδοσφαιρικό αστέρα ή μια ασήμαντη τηλεπερσόνα, ελάχιστα είναι τα παραδείγματα ανθρώπων, κυρίως ακτιβιστών, που θα παλέψουν για μια πιο δίκαιη κοινωνία.
Γιατί αυτό το δράμα δεν είναι ποτέ στα πρωτοσέλιδα των εφημεριδών ή στους τίτλους ειδήσεων όλου του πλανήτη;
Θα ήταν λογικό και αναμενόμενο, η τραγωδία της παιδικής θνησιμότητας να είναι πρώτο θέμα στα διεθνή ΜΜΕ. Ωστόσο, τέτοια ζητήματα, έρχονται στην επιφάνεια όταν συζητούνται σε διεθνή συνέδρια ή συναντήσεις (πχ G8), ή σε σχετικές συναυλίες που διοργαβώνονται κατά καιρούς. Είναι εμφανές ότι οι πλούσιες δυτικές κοινωνίες, δε δίνουν τη πρέπουσα σημασία στο ζήτημα. Είναι γνωστή σε όλους η τεράστια επιρροή που ακούν τα media στο κοινό και η σιωπή τους σε τέτοια ζητήματα είναι σημαντική ευθύνη. Το ανθρώπινο ένστικτο μας ωθεί στο να θέλουμε να συνδράμουμε τους συνανθρώπους μας σε περιπτώσεις φυσικών καταστροφών όπως θεομηνιες και σεισμοί. Οι θάνατοι χιλιάδων παιδιών καθημερινά, που λαμβάνουν χώρα σε φτωχές και απομακρυσμένες περιοχές, μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, δε φαίνεται να συγκινούν πολλούς. Το μόνο βέβαιο είναι ότι αυτή η ''ανωμαλία'' κάποια στιγμή, με καποιο τρόπο, πρέπει να διορθωθεί.
Παγκόσμιος δείκτης παιδικής θνησιμότητας (2012)
Κύριες αιτίες παιδικής θνησιμότητας (2013-UNICEF)
Πηγή
