Γράφει ο ‘’ΣΟΚ’’
Παρακολούθησα σήμερα την συνέντευξη του Φώτη Σεργουλόπουλου στο πρωινό μου. Ενός ανθρώπου ταλαντούχου, ενός καλού επαγγελματία που ποτέ μέχρι τώρα δεν πρόσβαλε...
με την εικόνα και την δουλεία του κανέναν.
Παρακολούθησα να απαντάει σε ερωτήματα που είχε θέσει ο Γιώργος Λιάγκας στο παρελθόν. Ερωτήματα που όπως πολύ σωστά είπε και ο ίδιος ο Φώτης Σεργουλόπουλος δεν θα είχαν τεθεί αν δεν ήταν ομοφυλόφιλος. Για το αν μεγαλώνει το παιδί του φυσιολογικά, για το αν τα παιδιά που μεγαλώνουν σε ομοφυλόφιλες οικογένειες εξελίσσονται σε υγιείς ανήλικες, για τον τρόπο συλλήψεις του παιδιού και πολλά άλλα.
Ποίος τελικά μπορεί και έχει τον δικαίωμα να ορίζει την φυσιολογικότητα; Ο Θεός που μας έφτιαξε ό ίδιος, άρα το να σχολιάζεις το πώς έπλασε κάποιον αποτελεί ύβρη στον ίδιο; Η επιστήμη που προσπαθεί να βρει το γονίδιο; Η ο κάθε δημοσιογράφος που δεν υπολογίζει ότι οι άνθρωποι και οι ζωές που σχολιάζει πληγώνονται.
Πόσο εύκολο είναι να σχολιάζεις όταν δεν είσαι αυτός που δέχεται την κριτική. Θα τις έκανε αυτές τις ερωτήσεις σε οποιοδήποτε άλλη περίπτωση; Θα ρωτούσε δηλαδή κάποιον καλεσμένο του, πώς έπιασε το παιδί; Θα ρωτούσε ή θα έκρινε αν μεγαλώνει σωστά; Ποίος δίνει το ελεύθερο να τίθενται τέτοια ερωτήματα;
Ο ίδιος ο Φώτης Σεργουλόπουλος είναι η απόδειξη ενός ατόμου όπου δεν χαρακτηρίζετε από σεξουαλική του ταυτότητα αλλά είναι ένας ολοκληρωμένος, υγιείς άνθρωπος. Όπου δεν έπεσε στην παγίδα του να δρα με βάση το τι κάνει ,στο κρεβάτι του. Που δεν χρειάζεται να είναι μία καρικατούρα γιατί αυτό αναγνωρίζετε ως αστείο άρα αποδεκτό.
Πιστεύω πως άτομα σαν εκείνος έντιμα και με ποιότητα είναι η πραγματική εικόνα ενός συνειδητοποιημένου ατόμου που εκτός του άλλων στοιχείων του είναι και ομοφυλόφιλος.
Καλός πήγε, καλός τους έβαλε στην θέση τους και καλός είναι γονιός. Είμαι σίγουρος ότι οι αρχές και το ήθος, η ασφάλεια και η αγάπη που θα δώσει στον γιο του είναι ακριβώς αυτά που χρειάζεται ένα παιδί.
Δεν χρειάζεται οικογενειακά σχήματα, δεν χρειάζεται την κλασσική πατριαρχική οικογένεια. Χρειάζεται αγάπη. Όταν υπάρχει αυτό, για εμένα ένας γονιός έχει πετύχει.
Παρακάτω απόσπασμα από την συνέντευξη.
Παρακολούθησα σήμερα την συνέντευξη του Φώτη Σεργουλόπουλου στο πρωινό μου. Ενός ανθρώπου ταλαντούχου, ενός καλού επαγγελματία που ποτέ μέχρι τώρα δεν πρόσβαλε...
με την εικόνα και την δουλεία του κανέναν.
Παρακολούθησα να απαντάει σε ερωτήματα που είχε θέσει ο Γιώργος Λιάγκας στο παρελθόν. Ερωτήματα που όπως πολύ σωστά είπε και ο ίδιος ο Φώτης Σεργουλόπουλος δεν θα είχαν τεθεί αν δεν ήταν ομοφυλόφιλος. Για το αν μεγαλώνει το παιδί του φυσιολογικά, για το αν τα παιδιά που μεγαλώνουν σε ομοφυλόφιλες οικογένειες εξελίσσονται σε υγιείς ανήλικες, για τον τρόπο συλλήψεις του παιδιού και πολλά άλλα.
Ποίος τελικά μπορεί και έχει τον δικαίωμα να ορίζει την φυσιολογικότητα; Ο Θεός που μας έφτιαξε ό ίδιος, άρα το να σχολιάζεις το πώς έπλασε κάποιον αποτελεί ύβρη στον ίδιο; Η επιστήμη που προσπαθεί να βρει το γονίδιο; Η ο κάθε δημοσιογράφος που δεν υπολογίζει ότι οι άνθρωποι και οι ζωές που σχολιάζει πληγώνονται.
Πόσο εύκολο είναι να σχολιάζεις όταν δεν είσαι αυτός που δέχεται την κριτική. Θα τις έκανε αυτές τις ερωτήσεις σε οποιοδήποτε άλλη περίπτωση; Θα ρωτούσε δηλαδή κάποιον καλεσμένο του, πώς έπιασε το παιδί; Θα ρωτούσε ή θα έκρινε αν μεγαλώνει σωστά; Ποίος δίνει το ελεύθερο να τίθενται τέτοια ερωτήματα;
Ο ίδιος ο Φώτης Σεργουλόπουλος είναι η απόδειξη ενός ατόμου όπου δεν χαρακτηρίζετε από σεξουαλική του ταυτότητα αλλά είναι ένας ολοκληρωμένος, υγιείς άνθρωπος. Όπου δεν έπεσε στην παγίδα του να δρα με βάση το τι κάνει ,στο κρεβάτι του. Που δεν χρειάζεται να είναι μία καρικατούρα γιατί αυτό αναγνωρίζετε ως αστείο άρα αποδεκτό.
Πιστεύω πως άτομα σαν εκείνος έντιμα και με ποιότητα είναι η πραγματική εικόνα ενός συνειδητοποιημένου ατόμου που εκτός του άλλων στοιχείων του είναι και ομοφυλόφιλος.
Καλός πήγε, καλός τους έβαλε στην θέση τους και καλός είναι γονιός. Είμαι σίγουρος ότι οι αρχές και το ήθος, η ασφάλεια και η αγάπη που θα δώσει στον γιο του είναι ακριβώς αυτά που χρειάζεται ένα παιδί.
Δεν χρειάζεται οικογενειακά σχήματα, δεν χρειάζεται την κλασσική πατριαρχική οικογένεια. Χρειάζεται αγάπη. Όταν υπάρχει αυτό, για εμένα ένας γονιός έχει πετύχει.
Παρακάτω απόσπασμα από την συνέντευξη.

