Σε μια εποχή που τα πάντα αλλάζουν επί καθημερινής βάσεως, εμείς στη Κύπρο προωθούμε χροδιαγράμματα «λύσης» του...
κυπριακού έως τον Μάρτιο του 16. ΓΙΑΤΙ;
Η απάντηση , όπως αυτή πηγάζει μέσα από δημοσιογραφικές πληροφορίες, είναι η τεράστια γεωπολιτική αλλαγή στη ΑΝΑΤΟΛΙΚΗ ΜΕΣΟΓΕΙΟ, από όπου οι ΗΠΑ φαίνονται να εγκαταλείπουν στρατιωτικά, την περιοχή ( αλλά εδραιώνονται οικονομικά μέσω των χρεοκοπημένων χωρών ( Κύπρου – Ελλάδας) και του ΔΝΤ)
Το στρατιωτικό καινό ήδη άρχισε να το καλύπτει η Ρωσία ( οι κάθοδος πολεμικών και άλλων πλοίων από τον Βόσπορο είναι καθημερινό φαινόμενο) συνεπικουρούμενη από την ΚΙΝΑ, οι οποίες με τους στόλους τους και τις βάσεις τους στη Συρία και αλλού, ισχυροποιούν την αδήλωτη συμμαχία Ρωσίας – Συρίας – Ιράκ – Ιράν- Αιγύπτου συν την Χισπολάχ στον Λίβανο.
Με δεδομένη τη δήλωση του προέδρου Νετανιάχου του Ισραήλ, πριν αποχωρήσει από την Κύπρο κατά την τελευταία του επίσκεψη, κατά την οποία δήλωσε την μη αποδοχή της καθόδου της Τουρκίας ( του τελευταίου σύμμαχου της Δύσης στη περιοχή) στη ΑΝΑΤΟΛΙΚΗ ΜΕΣΟΓΕΙΟ, με οποιοδήποτε τρόπο, και την γνωστή θέση του Ισραήλ ότι η Κύπρος και Ελλάδα αποτελούν την μόνη ανοικτή οδό για την Ευρώπη για το Ισραήλ, τα πράγματα παίρνουν μια άλλη τροπή. Εδώ βέβαια θεωρούμε μια πιθανή συμμαχία Ισραήλ – Τουρκία τουλάχιστο το προσεχές μέλλον ως ανέφικτη.
Το ερώτημα είναι σαφές :
Η επερχόμενη και επεξεργασμένη λύση από δυτικά κέντρα καθορισμού της πολιτικής στη ΑΝΑΤΟΛΙΚΗ ΜΕΣΟΓΕΙΟ, θα επιτρέπει της Τουρκίας άμεσα ή έμμεσα, βραχυπρόθεσμα ή μακροπρόθεσμα να κατεβεί με τον πολεμικό της στόλο στα νερά της ΑΝΑΤΟΛΙΚΗΣ ΜΕΣΟΓΕΙΟΥ;
Αν ΝΑΙ φοβάμαι ότι αυτό θα μας βάλει σε τρομερούς μπελάδες με τους γείτονές μας, και οι συμφωνίες με Ισραήλ και Αίγυπτο πάνε περίπατο. Η πορεία αυτή μας τοποθετεί στη στρατιωτική επικυριαρχία της Τουρκίας και μας απομονώνει από τους συμμάχους μας στη υπόλοιπη ΑΝΑΤΟΛΙΚΗ ΜΕΣΟΓΕΙΟ. Εδώ η πολιτική και στρατιωτική ανεπάρκεια της Ε.Ε. μας υποχρεώνει να μην υπολογίζομε και πολύ το Ευρωπαϊκό Κεκτημένο.
Αν ΟΧΙ , η Τουρκία θα αντιδράσει και τίθεται το ερώτημα ποιος θα μας προστατεύσει, ως Κύπρος, μετά από μια τέτοια αντίδραση με δεδομένη την επιτήδεια «ουδετερότητα» των ΗΠΑ και της Αγγλίας ( Γιατί κανείς δεν μας λέει τη ζημιές έχει η Αγγλία από τη πτώση των τιμών του Πετρελαίου ;)
Το θέμα της λύσης, πλέον δεν στέκει στο «εδαφικό» ή στη δομή της εξουσίας. Ούτε καν στο οικονομικό, αν αναλογιστείτε τις καινούργιες προοπτικές που ανοίγουν για την Κύπρο, εμπρός μας, σε όλους τους τομείς της οικονομίας συν το ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΟ ( Η Κύπρος –Ελλάδα αποτελούν την μόνη οδό για ανεφοδιασμό της Ε.Ε. με Φ.Α. από οποιαδήποτε πηγή ( Συρία, Ιράκ, ακόμα και Σαουδική Αραβία) πλέον της Ρωσίας.
Βέβαια η πολύ τρεχούμενη πολιτική κατάσταση στη Τουρκία η οποία φαίνεται να παρουσιάζει αδυναμίες στο Νοτιοανατολικό της τμήμα, με τους Κούρδους, τους Αλεβίτες ( κρυπτοχριστιανοί) και τους Αλαουϊτες που θεωρούν αδελφούς τους, τους Σύριους.
