Έντονες είναι οι διεργασίες στη πολιτική σκηνή το τελευταίο διάστημα. Ο Σύριζα συμπληρώνει ένα χρόνο διακυβέρνησης του και... δείχνει να καταρρέει σαν χάρτινος πύργος. Τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα (σκίσιμο μνημονίου, κατάργηση ΕΝΦΙΑ, επαναφορά αφορολόγητου στις 12.000 ευρώ κ.α.) τον προδίδουν. Από την άλλη στη Νέα Δημοκρατία κόντρα σ’ όλα τα προγνωστικά εξελέγη νέος πρόεδρος του κόμματος ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Στο ΠΑΣΟΚ-Δημοκρατική Συμπαράταξη η Φώφη Γεννηματά λίγους μήνες αφότου ανέλαβε Πρόεδρος του κόμματος φέρνει μεγάλες αναταράξεις καθώς προανήγγειλε Συνέδριο κάνοντας ευρύ κάλεσμα σε όλα τα κέντρο-αριστερά κόμματα και πρόσωπα , έθεσε θέμα εκλογής νέου Προέδρου από τη βάση ενώ δε δίστασε να πει πως θα προβεί και σε αλλαγή ονομασίας και συμβόλου αν αυτό αποφασίσει το συνέδριο. Για τον χώρο της κέντρο-Αριστεράς είναι για μένα ιστορική ευκαιρία ν’ αναδειχθεί και πάλι. Να βγει μπροστά ισχυρή, ανανεωμένη με προτάσεις και ξεκάθαρα λόγια. Αυτή τη στιγμή υπάρχουν δυο «ακραίες» φωνές.
Από τη μια εξ «Αριστερών» έχουμε έναν Πρωθυπουργό και μια Κυβέρνηση (Τσίπρα-Σύριζα) η οποία είναι φανατική υπερασπίστρια των κρατιστών και εχθρός κάθε μορφής ιδιωτικοποίησης. Μια Κυβέρνηση άκρως επικίνδυνη για τη χώρα και το λαό.
Εκ των δεξιών έχουμε έναν υποτιθέμενο «νεοφιλελεύθερο» και μη λαϊκιστή νέο Πρόεδρο της Νέας Δημοκρατίας, τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Τώρα θα μου πείτε γιατί τον χαρακτηρίζω ως υποτιθέμενο νεοφιλελεύθερο και υποτιθέμενο μη λαϊκιστή. Η απάντηση είναι εύκολη. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν είναι κανένας καινούριος στην πολιτική σκηνή, ούτε άμοιρος ευθυνών. Ήταν Βουλευτής της ΝΔ την καταστροφική περίοδο που ο Κώστας Καραμανλής άφηνε την χώρα στον αυτόματο πιλότο και εκείνος ήταν μεταξύ Μπαϊρακτάρη και Ραφήνας. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης ήταν δίπλα στον Αντώνη Σαμαρά όταν εκείνος ξεκίνησε την πιο ακραία μορφή λαϊκισμού υψώνοντας τη σημαία του μύθου Μνημόνιο-Αντιμνημόνιο. Επίσης δε μπορούμε στην Ελλάδα των 800.000 Δημόσιων Υπαλλήλων να μιλάμε για νεοφιλελεύθερο πολιτικό. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης απλά έχει κάποιες πολύ ακραίες προτάσεις όπως ο απόλυτος κατακερματισμός του Δημοσίου και η απόλυτη απελευθέρωση της ιδιωτικής πρωτοβουλίας.
Η απάντηση λοιπόν απέναντι σ’ αυτές τις δυο ακραίες φωνές είναι μια νέα ισχυρή κέντρο-Αριστερά.
Μια κέντρο-Αριστερά που θα κάνει προτάσεις όπως:
• Τον εκσυγχρονισμό του Δημοσίου
• Την κατάργηση της μονιμότητας
• Τον διαχωρισμό κράτους-εκκλησίας
• Να πει ναι σε σύμπραξη Δημόσιου-Ιδιωτικού τομέα (πχ ένας Δήμος που δεν έχει την ικανότητα να κάνει προσλήψεις και να έχει ανάγκη στη καθαριότητα να μπορεί να μπει μια ιδιωτική εταιρεία)
• Να προωθήσει την λεγόμενη αποκέντρωση. Να γυρίσει δλδ ο κόσμος στην επαρχία και να επενδύσουν στον τουρισμό, την αγροκαλλιέργεια, την κτηνοτροφία κ.α.
Με την κίνησή της η Φώφη Γεννηματά κάνει ένα γενναίο άνοιγμα στον κατακερματισμένο χώρο της κέντρο-αριστεράς και καλεί τους πάντες σε συνέδριο όπου θα αποφασιστεί το πολιτικό στίγμα, η πιθανόν νέα ονομασία του νέου κινήματος ,η αλλαγή σήματος αλλά και η εκλογή Προέδρου από τη βάση. Είναι για πρώτη φορά που μέσα σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα επικεφαλής κόμματος θέτει τον εαυτό του υπό «αμφισβήτηση».
Προσωπικά θεωρώ πως είναι απολύτως απαραίτητο η δημιουργία νέου πολιτικού κινήματος της κέντρο-αριστεράς με μπροστάρη την Φώφη Γεννηματά και τη συμμετοχή όλων των κέντρο-αριστερών δυνάμεων της χώρας (ΚΙΔΗΣΟ, στελέχη του Ποταμιού και άλλες ανένταχτες δυνάμεις).
