Όπως έχω ισχυριστεί σε άλλα άρθρα μου... η σημερινή κατ ' όνομα «Ενωμένη» Ευρώπη δεν έχει καμιά σχέση με την Ενωμένη Ευρώπη που οραματίστηκαν οι λαοί και φωτισμένες πολιτικές δυνάμεις την αμέσως μετά τον τελευταίο Μεγάλο Πόλεμο εποχή.
Μια πολιτικά ενωμένη Ευρώπη, μια ενιαία κρατική οντότητα, μια Ένωση ισότιμων και αλληλέγγυων κρατών, με απόλυτο σεβασμό των εθνικών πολιτισμικών τους κληρονομιών, και παράλληλά απόλυτο σεβασμό στο πολιτικό ΚΑΙ κοινωνικό κεκτημένο όπως αυτό αναγνωρίζεται και καθορίζεται στις ιδρυτικές συνθήκες. Μάλιστα, θα μείνω ιδιαίτερα στην εστίαση του «κοινωνικού» κεκτημένου, διότι το κοινωνικό κράτος, υπήρξε η πλέον σημαντική θεσμική προσθήκη σ’ αυτό το κεκτημένο, με ισχυρό συμβολισμό, ότι δεν νοείται δημοκρατία ΚΑΙ οικονομία, χωρίς την ανάδειξη ενός ισχυρού πλέγματος κοινωνικής προστασίας των λαών, που τόσο πολύ πλήρωσαν τον ανταγωνισμό ευάριθμων ελιτίστικων συμφερόντων, του πολιτικοστρατιωτικοοικονομικού πλέγματος, που εξέθρεψε τέτοια καθεστώτα, όπως ο ναζισμός και φασισμός, το τίμημα αντιμετώπισης των οποίων, είναι αρκούντως γνωστό σε όλους.
Πού βρισκόμαστε σήμερα;
Η Ευρώπη βρίσκεται, γι' ακόμα μια φορά αν όχι στο και πέντε, πάντως στο παρά πέντε από το Σημείο Μηδέν, το σημείο που καθορίζει το χρόνο κατά τον οποίο θα πέσουν οι τίτλοι τέλους του πιο φιλόδοξου ευρωπαϊκού εγχειρήματος, με παγκόσμιες εν τούτοις διαστάσεις, ώστε η Ευρώπη από χώρος των ανταγωνιζόμενων Μεγάλων Δυνάμεών της, που μαζί με τους συμμάχους τους ενέπλεκαν στους καταστροφικούς τους ανταγωνισμούς και το σύνολο των υπολοίπων κρατών της ηπείρου, να μεταβληθεί σε χώρος ειρήνης, ανάπτυξης και ευημερίας ΟΛΩΝ των λαών της.
Συνεπώς, ας επαναλάβω το ερώτημα : σήμερα στα 2016, πού βρισκόμαστε;
Χοντρικά σε τούτο το σημείο.
Στην αναβίωση της αυτοκρατορικού τύπου και αντίληψης γερμανικής ηγεμονίας, δηλαδή όχι μονάχα το φαινόμενο (ηγεμονία), μα και τα εθνικά της χαρακτηριστικά (γερμανική), ένα φαινόμενο, το οποίο υποτίθεται ότι η όλη προσπάθεια του μεταπολεμικού ευρωπαϊκού πειράματος κατέτεινε να καταπολεμήσει και εξευρωπαΐσει ως προς τα τραχειά τουλάχιστον χαρακτηριστικά του.
Ήδη στην Ευρώπη, και, τουλάχιστον ίσαμε τη γερμανική ενοποίηση, με ευθύνη και της Γαλλίας η οποία με δυσκολία υποχρεώνονταν να παίξει το ρόλο του ισότιμου εταίρου, υπήρχε ένας κυρίαρχος άξονας που καθόριζε τις ευρωπαϊκές εξελίξεις και υποθέσεις, αυτός του Παρισίου-Βερολίνου, αυτός ο διπολικός ηγεμονικός άξονας, μεταβλήθηκε σταδιακά σε μονοπολικό.
Το Λονδίνο από την άλλη, όπως έχω ξαναγράψει, πέραν του μάλλον αμιγώς αγοραίου του ενδιαφέροντος για την Ευρώπη, κατά τα λοιπά περισσότερο φαίνεται να στήριζε και να εξακολουθεί να στηρίζει τα μακροπρόθεσμα στρατηγικά και γεωπολιτικά του συμφέροντα στην Κοινοπολιτεία του, στις ΗΠΑ και το χωρίς πολλούς περιορισμούς διεθνές του εμπόριο και τις διεθνείς του οικονομικές δραστηριότητες, παρά τη συμμετοχή του σε οποιαδήποτε άλλου είδους ευρωπαϊκή προοπτική.
Η γερμανική ενοποίηση, υπήρξε μια καθοριστική εξέλιξη, η οποία χρονικά συνέπεσε και με τη κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης και των ευρωπαϊκών δορυφόρων της.
Η ενωμένη πλέον Γερμανία έγινε η αναμφισβήτητη οικονομική δύναμη ολόκληρης της Ευρώπης και πολύ γρήγορα, επιβεβαίωσε και την πολιτική της κυριαρχία. Πολύ σύντομα, όλο και πιο σπάνια θα γίνονταν αναφορά στον γαλλογερμανικό άξονα, ώστε σήμερα πλέον, να γνωρίζουμε ότι υπάρχει μονάχα το Βερολίνο. Το παλιό δίλλημα των Αμερικανών Προέδρων σε ποιον θάπρεπε να τηλεφωνήσουν για να μιλήσουν για κάποιο περισσότερο ή λιγότερο σοβαρό ευρωπαϊκό ζήτημα, έχει πλέον λυθεί : Αρκεί να μιλήσουν με το Βερολίνο. Οι υπόλοιποι, πλην Λονδίνου, για τους λόγους που είπαμε, απλά περισσεύουν. Βέβαια, για λόγους ετικέτας, ενίοτε θα πρέπει ο Αμερικάνος Πρόεδρος, ή άλλος μη ευρωπαίος αξιωματούχος, να κάνει το κόπο να προσποιηθεί ότι ερωτά και το Παρίσι, αλλά, τα έχει αυτά η διπλωματία και η πολιτική.
Όμως αυτή η αναδυθείσα γερμανική ηγεμονία φέρει μαζί της όλο το ιστορικό-εθνικό της DNA.
Ανίκανη να εξευρωπαϊσθεί η ίδια, επιδιώκει να εκγερμανίσει την Ευρώπη. Ο,τι είναι γερμανικό είναι καλό. Πρότυπο η γερμανική οικονομική πολιτική. Πρότυπο η γερμανική κοινωνική πολιτική. Πρότυπο η κρατική οργάνωση. Πρότυπο ο Γερμανός εργαζόμενος. Πρότυπο η γερμανική επιχείρηση. Πρότυπο η γερμανική ηθική σε όλα της τα επίπεδα. Με λίγα λόγια πρότυπο η γερμανική κουλτούρα και ο γερμανικός πολιτισμός. Ο ελληνορωμαϊκός πολιτισμός που μετά από αιώνες σκοταδισμού στην Ευρώπη (την ίδια περίοδο το Βυζάντιο πολιτιστικά προηγείτο σταθερά ίσαμε την οριστική του κατάλυση) αναδύθηκε και πάλι μέσω του καλούμενου Διαφωτισμού, στα μάτια της γερμανικής ηγεμονίας αποτελεί εχθρό των αντιλήψεων που έχει για τη Δημοκρατία και τον Άνθρωπο και εν τέλει για την ίδια την αντίληψη της Ζωής. Πίσω από κείμενα με εξαιρετικά τεχνοκρατικό περιεχόμενο, όπως π.χ. κείμενα δημοσιονομικής, οικονομικής ή εμπορικής πολιτικής ή σημαντικές ενωσιακές συνθήκες, π.χ., αυτή του Μάαστριχτ και άλλες, υποδόρια μεν αλλά εμφανώς περνούν όλες οι απαραίτητες διαλυτικές πρόνοιες εναντίον του μη γερμανικών αντιλήψεων ευρωπαϊκού κοινωνικού, πολιτικού και δημοκρατικού κεκτημένου. Μη έχοντας τουλάχιστον στην σημερινή συγκυρία να αναδείξει εκτός των άλλων και τις έξοχες μιλιταριστικές του δεξιότητες και ικανότητες, το Βερολίνο αξιοποιεί αποτελεσματικά το οικονομικό «όπλο», το οποίο γίνεται ακόμα πιο αποτελεσματικό, όσο υιοθετεί την εξίσου με τον μιλιταρισμό ολοκληρωτική ιδεολογία του νεοφιλελευθερισμού, ο οποίος κατορθώνει να ενισχύει το Κέντρο της Ηγεμονίας, στον ίδιο βαθμό που καταστρέφει κάθε τι το μη γερμανικό ή εκγερμανισμένο, ακριβώς όπως συνέβαινε και με τη χρήση των στρατιωτικών όπλων, με την θεμελιώδη όμως διαφορά, ότι πλέον, μπορεί το ίδιο ή και επικερδέστερο (οικονομικά, πολιτικά, γεωστρατηγικά) αποτέλεσμα, να επιτυγχάνεται με μερικούς τραπεζίτες και υπαλλήλους, τόσο εκτός όσο και εντός της χώρας που δέχεται την «επίθεση».
Και φυσικά, η νέα γερμανική ηγεμονία αναβιώνοντας όλες τις παλιές της ηγεμονικές βλέψεις, δεν παρέλειψε να δημιουργήσει ένα περίγυρο πιστών στο Βερολίνο συμμάχων κρατών, και να επιβάλει πολιτικές, βεβαίως πάντα με την ετικέτα επιστήμων ευρωπαϊκών θεσμών όσο κι αν είναι πολλές φορές περισσότερο από φανερό ποιος κινεί τα νήματα, που να απονέμουν αποστολές και ρόλους στα υπόλοιπα κράτη. Η Ελλάδα -και όχι μόνο- είναι ένα έξοχο παράδειγμα που επιβεβαιώνει πολλά από τα παραπάνω.
Όμως, είναι όλα αρνητικά με τη Γερμανία και τη κουλτούρα της;
Η προφανής απάντηση είναι : Όχι! Διότι Γερμανία δεν είναι μονάχα ο Χίτλερ, μα και ο Γκαίτε, παρά το γεγονός, ότι η Ανθρωπότητα, γεύτηκε πολύ λίγο από Γκαίτε, και πλήρωσε πανάκριβα τον Χίτλερ αλλά και τους πριν απ’ αυτόν Γερμανούς μιλιταριστές. Ούτε, από την άλλη, έχει κανείς την απαίτηση ένας λαός, ο οποιοσδήποτε λαός, να αποκηρύξει την πολιτιστική του παράδοση, και να «υποταχτεί» σε μια άλλη κουλτούρα. Δεν μπορώ να ισχυριστώ ό,τι αντικρούω από πλευράς Βερολίνου, το οποίο κατηγορείται, τουλάχιστον από μένα, ότι ακριβώς αυτό το πολιτιστικό imperium επιχειρεί να επιβάλει. Όμως, άπαξ και δέχθηκε να συμμετάσχει σε μια ένωση κρατών, με συγκεκριμένα θεμελιώδη και αδιαπραγμάτευτα πιστεύω, οφείλει, αν δεν μπορεί να τα ανεχθεί, να αποχωρήσει. Κανείς δεν θέλει να επιβάλει με τρόπο βίαιο θεμελιώδη πολιτιστικά πιστεύω σε κάποιον άλλον, όμως, την ίδια απαίτηση έχει και έναντι άλλων πολιτιστικών προτύπων που δεν συγκλίνουν προς τα δικά της. Το ότι η γερμανική κουλτούρα για κάποιους μπορεί να θεωρείται ότι εκπροσωπεί και κάποια τραχειά χαρακτηριστικά στο επίπεδο της αντίληψης για τη δημοκρατία, αυτό, είναι κάτι που η ίδια η ιστορία μπορεί να επικυρώσει ή απορρίψει. Η ηγεμονική αξίωση να προσαρμοστούν όλοι οι υπόλοιποι στις αξιώσεις του Βερολίνου, απλά, αναμφίβολα, δεν μπορεί να γίνει δεκτή από κράτη - μέλη που πιστεύουν ότι δρουν ισότιμα αλλά και δηλώνουν πίστη στους θεμελιώδεις και εν ταυτώ δεσμευτικούς όρους των ιδρυτικών συνθηκών της Ένωσης, εξόν και αν τούτα τα κράτη - μέλη, αρνούνται να υπερασπίσουν για κάποιους λόγους αυτές τις ιδρυτικές συνθήκες, όπως π.χ., από λόγους δουλοπρέπειας ή απλώς λόγους σκοπιμότητας. Όμως, από τη στιγμή που η καταπάτηση αυτών των κεκτημένων, γίνεται υπόθεση «σκοπιμοτήτων», τούτη η Ευρώπη, απλά δεν είναι η Ευρώπη που γνωρίζαμε. Είναι η Ευρώπη των πιο σκοτεινών ιστορικών της σελίδων. Η σύγχρονη γερμανική ηγεμονία, σε ό,τι με αφορά, πιστεύω ότι κινείται στα όρια της δημοκρατικής της νομιμοποίησης και εμφανώς εκτός ορίων σε ό,τι αφορά την παραβίαση του θεμελιώδους ευρωπαϊκού κοινωνικού κεκτημένου, το οποίο επιχειρεί να αποδομήσει και μετατρέψει από κοινωνικό αγαθό σε ιδιωτικοοικονομικό εμπορικό προϊόν.
Αλλά, δεν θα αφήσω ημιτελές το ερώτημα αν είναι όλα αρνητικά με τη Γερμανία και τη κουλτούρα της.
Και όπως δέχτηκα ότι δεν είναι όλα αρνητικά με τη γερμανική κουλτούρα, σχεδόν όπως με όλες τις κουλτούρες και τους πολιτισμούς, ασφαλώς και οι υπόλοιπες Μεγάλες Δυνάμεις, ευρωπαϊκές και μη, οφείλουν το ότι δεν έχουν λογοδοτήσει για εγκλήματα, (ας πούμε τα τελευταία εκατό χρόνια), περιλαμβανομένων και τέτοιων εναντίον της Ανθρωπότητας, ακριβώς χάρη στο γεγονός ότι αποτελούν τις «νικήτριες δυνάμεις». Άλλωστε, είναι απολύτως βέβαιο το τι θα ζούσαμε, αν π.χ. στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο είχε επικρατήσει ο Άξονας. Και είναι απολύτως βέβαιο, πάνω σε ποιες αρχές θα οικοδομούνταν η Νέα Ευρώπη του Χίτλερ, μιας και τα αδρά της χαρακτηριστικά, τα είχε ήδη περιγράψει. Και όπως έχω ξαναγράψει σε άλλο άρθρο μου, πολλές ερμηνείες του σημερινού ευρωπαϊκού γίγνεσθαι, τις αντλώ από εκείνη την εποχή, δηλαδή, του μεσοπολέμου, και τις τότε, περί Νέας Ευρώπης γερμανικές αντιλήψεις.
Έχοντας λοιπόν φτάσει στο παρόν σημείο, όπου το ευρωπαϊκό γίγνεσθαι παράγει Τέρατα, ό,τι έχω να πω είναι τούτο : αν δεν έχετε άλλο τρόπο να απαλλαγείτε από το Τέρας που βγήκε από το αυγό του φιδιού, τουλάχιστον κάντε το ευθανασία. Το «πείραμα Ευρώπη», τετέλεσται! Όταν ένα φιλόδοξο εγχείρημα δεν γίνεται όταν τα «αίματα είναι ζεστά», αποκλείεται να ευοδωθεί όταν το «αίμα» θα έχει «παγώσει». Φιλοδοξήσαμε να δημιουργήσουμε μια Νέα Κοινωνία, με τον Άνθρωπο στο επίκεντρο του ενδιαφέροντός της και της προστασίας της, και στη θέση της δημιουργήσαμε μια αγοραία ζούγκλα, στην οποία όποιος μπορεί να φάει τον άλλο απλά τον τρώει, και το πρώτο που φαγώθηκε είναι η ίδια η Κοινωνία των μην ελιτίστικων τάξεων, δηλαδή, η Κοινωνία στο σύνολό της ως αντίληψη και ως θεσμός.
