Πλησιάζει η ώρα, η κοινοβουλευτική πλειοψηφία να ψηφήσει τα μέτρα που είχε υποσχεθεί ότι δεν θα ψήφιζε. Οι προηγούμενες κυβερνήσεις, λάμβαναν τα μέτρα, αφού πρώτα...
εκλέγονταν με ψεύτικες υποσχέσεις που έλεγαν ακριβώς τα αντίθετα. Το ίδιο και η τωρινή. Μοναδική εξαίρεση, η δεύτερη επανεκλογή της, μέσα στον ίδιο χρόνο, (2015), όταν ψήφισε προεκλογικά το Μνημόνιο κόντρα σε προηγούμενες υποσχέσεις της και κόντρα σε ένα δημοψήφισμα που το μετέτρεψε στο αντίθετο αυτού που εκφράστηκε μέσω αυτού. Όμως, τις εκλογές δεν τις κέρδισε με ψηφισμένο ήδη το Μνημόνιο, όπως ισχυρίζεται, τις κέρδισε με την ψευδή υπόσχεση ότι ΔΕΝ θα το εφάρμοζε, διότι είχε αντ’ αυτού ένα έτοιμο «παράλληλο πρόγραμμα», που θα απέφευγε τα μέτρα του Μνημονίου, ενώ θα ικανοποιούσε τους στόχους του. Κι εδώ, δηλαδή, πούλησε ένα κλασικό πολιτικό ψέμα, που ο λαός, τη συγκεκριμένη εκείνη περίοδο, δεν είχε καν κάποια εναλλακτική εκτός από το να επιστρέψει στη Νέα Δημοκρατία και το ΠαΣοΚ.
Οι εκπρόσωποι της κυβερνητικής πλειοψηφίας, τουλάχιστον όσοι δεν θα κάνουν την «έκπληξη» και θα μείνουν πιστοί το ψέμα τους, ασφαλώς και προετοιμάζονται πυρετωδώς πώς θα παίξουν το ρόλο τους επί σκηνής, μπρος σε ένα κοινό, στα μάτια του οποίου πλέον, όλο το πολιτικό σύστημα, χωρίς πια τη παραμικρή εξαίρεση, φαίνεται αναξιόπιστο, και σε μια «σκηνή», το ίδιο το Κοινοβούλιο, το οποίο στη συνείδησή του, δεν εκφράζει καμία άλλη αξία, πέραν την αξία που έχουν τα οικοδομικά υλικά από τα οποία είναι κατασκευασμένο. Και οι δύο αυτές πραγματικότητες, είναι το μέγα επίτευγμα του πολιτικού συστήματος της μεταπολιτευτικής περιόδου, της οποίας η Κρίση είναι η επιτομή των έργων και ημερών του συστήματος αυτού, και κυρίως, των πολιτικών δυνάμεων και κομμάτων που άσκησαν την κυβερνητική εξουσία ίσαμε και τούτη την ώρα που μιλάμε.
Οι «εκπρόσωποι» του «Έθνους», έχουν πολύ δύσκολο έργο, που γίνεται ακόμα δυσκολότερο, όταν θα πρέπει να πείσεις ένα λαό, ότι δεν τον κοροϊδεύεις κατάμουτρα, ότι δεν τον φτύνεις κατάμουτρα. Ένα λαό, που δεν βλέπει πλέον στα πρόσωπά τους τούς «εκπροσώπους» κανενός «έθνους», δεν βλέπει καμία «Βουλή». Βλέπει ένα πολιτικό θίασο που όπως και οι προηγούμενοι από αυτούς, πρόκειται να επαναλάβει ένα άθλιο έργο, μια άθλια σαπουνόπερα, γεμάτη «πάθος» για «δικαιοσύνη», «αυτοθυσίες» για το «κοινό καλό», «μαχητικό πνεύμα» προς υπεράσπιση της «ατομικής αξιοπρέπειας», της «εθνικής κυριαρχίας», γεμάτη «πόνο» για τα δεινά του λαού που υποφέρει για μια «αγωγή θεραπείας» που είναι επώδυνη μεν πλην «σωτήρια», με μπόλικο κλάμα υπέρ αυτού του λαού, με υποσχέσεις όμως ότι όλα αυτά θα είναι «τα τελευταία επώδυνα μέτρα». Η σκηνή, αυτό που ονομάζεται Βουλή, ένας σουρεαλιστής ζωγράφος, ίσως να την αναπαριστούσε σαν ένα σωρό οικοδομικών ερειπίων μέσα σε ένα νεκροταφείο πάνω στα οποία θα κάθονται εκείνοι που καμώνονται ότι «αντιπροσωπεύουν» το «έθνος» και θα θρηνούν γοερά ξεσκίζοντας με τα νύχια τους την ίδια τους τη σάρκα, καθώς θα θρηνούν το «κακό» που «έπεσε στο σπίτι» και που οι ίδιοι είναι «υποχρεωμένοι» να υπηρετούν για να μην πέσει κανένα «μεγαλύτερο κακό» στο ίδιο αυτό «σπίτι».
Όταν η επιλογή του λιγότερου κακού σε οδηγεί σε απογοήτευση τότε με βάση την ίδια λογική εφόσον στον ορίζοντα δεν φαίνεται ένα νέο λιγότερο κακό να επιλέξουμε, θα επιλέξουμε το προηγούμενο μεγάλο κακό, που εν τω μεταξύ έχει υποβιβαστεί σε μικρότερο κακό, διότι το εκείνο που είχε θεωρηθεί μικρότερο κακό και είχε επιλεγεί γι' αυτό το λόγο, αποδείχτηκε μικρότερο κακό. Κάπως έτσι είχε προτιμηθεί η ΝΔ του Κώστα Καραμανλή του ΠΑΣΟΚ του Κώστα Σημίτη ακολούθως το ΠΑΣΟΚ του Γιώργου Παπανδρέου της ΝΔ του Κώστα Καραμανλή ακολούθως η ΝΔ του Αντώνη Σαμαρά του ΠΑΣΟΚ του Γιώργου Παπανδρέου ακολούθως ο ΣΥΡΙΖΑ της ΝΔ του Αντώνη Σαμαρά και ιδού που λίγο απέχουμε από το να πάρουμε τον δρόμο της επιστροφής ακολουθώντας ΤΟΝ ΙΔΙΟ ΔΡΟΜΟ ΑΝΑΠΟΔΑ. Είναι ένας φαύλος κύκλος, που έρχεται να συμπληρώσει έναν άλλο φαύλο κύκλο, αυτόν που σε εγκλωβίζει στην προσδοκία πως δεν πρόκειται να δοκιμάσεις το αυγό καμίας άλλης κότας, εξόν από εκείνη που θα γεννά χρυσά αυγά.
Μ' αυτό τον τρόπο αιχμαλωτιζόμαστε στο φαύλο κύκλο του Παλαιοκομματισμού που μέσα από τις αλλαγές προσώπων και πιασάρικων συνθημάτων επιδίδεται σε ένα διαρκές πολιτικό και ιδεολογικό λίφτινγκ διατηρώντας άθικτο και τον πολιτικό και ιδεολογικό Παλαιοκομματικό του πυρήνα.
Ανάμεσα στο απόλυτο έγκλημα των δανειστών, στην απόλυτη ψευδαίσθηση και στην απόλυτη ιδεοληψία των ντόπιων πολιτικών δυνάμεων που πιστεύουν πως αφού σκοτώσουν τον Λάζαρο έχουν τη δύναμη να τον αναστήσουν εντελώς υγιή, και στο απόλυτο καραγκιοζλίκι εκείνων που δεν διαθέτουν τίποτα υπέρ αυτών που είναι σε θέση να αποκρούσει την χλεύη του λαού στην σοβαρότητά τους, ιδού πως παίζεται αδιάλειπτα το έργο εδώ και έξη χρόνια, και ιδού τι πρόκειται να ξαναδούμε ως έργο!
Έξη χρόνια Μνημονίων, και ΚΥΡΙΩΣ, έξη χρόνια μιας πρωτόγνωρης Κρίσης που θα μπορούσε να αναδείξει ΤΗΝ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΔΥΝΑΤΗ ΕΥΚΑΙΡΙΑ, μια ευκαιρία, που υπό το Διαχρονικό Καθεστώς της Αθλιότητας, δεν έρχεται παρά μονάχα όταν το Καθεστώς αυτό περιέλθει σε μια κατάσταση Κρίσης ανάλογων διαστάσεων με αυτή που ζούμε : την ευκαιρία, ΝΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΗΣΕΙ Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, διότι πίσω από τις οικονομικές ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ της Κρίσης, κρύβεται ένα βαθύτατα ΠΟΛΙΤΙΚΟ πρόβλημα, που με τη σειρά του, προέκυψε ως τέτοιο από μια βαθύτατη κρίση της ίδιας τη ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ στο τόσο στο επίπεδο των αρχών και αξιών της όσο και στο επίπεδο της λειτουργίας της, καθόλη τη μεταπολιτευτική περίοδο, για να περιοριστούμε μονάχα σ’ αυτή.
Τι πρόκειται λοιπόν να νομοθετήσει η τέταρτη κατά σειρά μνημονιακή κυβέρνηση, (μετρώ εδώ και την κυβέρνηση Λουκά Παπαδήμου);
Μήπως τάχα, πώς θα καταπολεμήσει και ΘΑ ΠΕΡΙΚΟΨΕΙ την μεγάλη φοροδιαφυγή;
Όχι δα!
Μήπως τάχα, πώς θα καταπολεμήσει και ΘΑ ΠΕΡΙΚΟΨΕΙ την μεγάλη εισφοροδιαφυγή;
Όχι δα!
Μήπως τάχα, πώς θα εξαλείψει το διαχρονικό ΑΙΣΧΟΣ οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι να συνιστούν την ΠΛΟΥΤΟΚΡΑΤΙΑ του τόπου, με βάση τις φορολογικές δηλώσεις, πλουσιότεροι και από τους εργοδότες τους, και με βάση ΑΥΤΑ ΤΑ ΑΘΛΙΑ ΚΑΙ ΠΑΡΑΝΟΜΑ, παράνομα εξ αυτού ακριβώς του λόγου, να επιρρίπτονται τα δημόσια βάρη και χρέη, σχεδόν κατ’ αποκλειστικότητα στους ώμους τους;
Όχι δα!
Μήπως τάχα, πώς θα αξιώσουν να επιστραφεί το ΤΟ ΣΥΝΟΛΟ του δημοσίου χρήματος και της δημόσιας περιουσίας που διαχρονικά λεηλατείται στον τόπο αυτό από μια ευάριθμη διαπλεκόμενη οικονομικοπολιτική ελίτ;
Όχι δα!
Μήπως πρόκειται να εξετασθούν οι ευθύνες πως φτάσαμε στη Κρίση και να αποδοθούν ευθύνες, όχι μονάχα πολιτικές ΜΑ ΚΥΡΙΩΣ ποινικές, εκεί όπου εντοπιστούν;
Όχι δα!
Ό,τι θα δούμε θα είναι μια νέα παγανιά του Θανάτου, που με το δρεπάνι του θα «κουρεύει» το βιός των ΣΥΝΗΘΩΝ ΥΠΟΖΥΓΙΩΝ τούτου του τόπου! Προσέξτε πόσες ώρες ΤΗΝ ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ, συζητούνε πώς θα κόψουν συντάξεις, πώς θα μειώσουν μισθούς, πώς θα βάλουν νέους φόρους που κυρίως πλήττουν την μικρομεσαία τάξη, όχι ως διαφαινόμενο «κίνδυνο» μα ως ήδη έτοιμα μέτρα που επίκεινται να ψηφιστούν, ΚΑΙ ΣΥΓΚΡΙΝΕΤΕ, πόσες ώρες ΤΗΝ ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ, συζητάνε για μεγαλοφοροδιαφυγές και μαγαλοδιαπλοκές εκατοντάδων δισεκατομμυρίων, όχι στη λογική της καταγγελίας, όχι στη λογική της μελλοντικής προοπτικής να συλληφθεί αυτό το χρήμα, μα στη λογική ότι συλληφθεί ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ, ακριβώς όπως ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ γίνονται οι περικοπές μισθών και συντάξεων!
Όμως κανένας «αντιπρόσωπος του έθνους», καμία «Βουλή», δεν αποτελεί «αντιπρόσωπο του έθνους», και ο χώρος δεν δικαιούται να αποκαλείται «Βουλή», όταν στη συνείδηση του λαού, έχουν χάσει όχι μονάχα το κύρος, μα, την ίδια την ιερότητα που χαρακτηρίζει το περιεχόμενο της Δημοκρατικής Ιδέας και Πράξης όπως η τελευταία περιγράφεται στο Σύνταγμα της Χώρας και σε Διεθνείς Συμβάσεις και Συμφωνίες, ως προς τα οποία, οι «αντιπρόσωποι του έθνους», οφείλουν να «αποτελούν την κάθε γραμμή» των κειμένων τους, για να θυμηθώ μια πολύ γνωστή φράση, και όχι την «εθνική γομολάστιχα» που εδώ και έξη χρόνια με θαυμαστή υπομονή και επιμονή σβήνει τις πλέον κρίσιμες αρχές και πρόνοιες αυτού του Συντάγματος.
Δεν είναι «αντιπρόσωποι» του «Έθνους» διότι κανείς δεν δικαιούται να φέρει τον τίτλο αυτό όταν η εκλογή του στηρίζεται πάνω σε ψέματα με τα οποία εξαπάτησε το εκλογικό σώμα. Όταν κάποιος «αντιπρόσωπος του έθνους» όμως χάνει την διασύνδεσή του με τον κοινωνία και το λαό, απλά, παύει να αποτελεί ένα ζωντανό πολιτικό κύτταρο αυτής της κοινωνίας και άρα να την εκπροσωπεί. Καταντά ένα πολιτικό Φάντασμα, τουλάχιστον στη δική μου συνείδηση και ερμηνεία των πραγμάτων. Και βεβαίως, ομοίως κατά τη δική μου συνείδηση και ερμηνεία των πραγμάτων, η «Βουλή», όταν, όπως συμβαίνει εδώ και έξη χρόνια, νομοθετεί τα μνημονιακά εγκλήματα με διαδικασίες που την εξευτελίζουν και την απαξιώνουν, αυτό το «πράγμα», ΔΕΝ είναι «Βουλή».
Υπό τις συνθήκες αυτές, εκπροσωπούν αλλότρια συμφέροντα, όποιο επιχείρημα και αν επικαλούνται.
Υπό αυτές τις συνθήκες, για την ελληνική Συνταγματική Τάξη, έτσι όπως αυτή γνήσια ερμηνεύεται από τον λαό, αυτή τη Συνταγματική Τάξη, που πουθενά δεν προβλέπει όσα τα Μνημόνια, ΟΛΑ τα Μνημόνια, επιβάλουν, αποτελούν πολιτικά Φαντάσματα, που νομοθετούν κατά την επιταγή Βρικολάκων, που εδώ και έξη χρόνια, τρέφονται με τη σάρκα και ξεδιψούν με το αίμα τούτου εδώ του λαού. Των Βρικολάκων που έχουν επιβάλει την δική τους Έννομη Τάξη της Αθλιότητας.
Και θα το ξαναπώ για πολλοστή φορά : κανείς, μα απολύτως κανείς, ΔΕΝ ΥΠΟΧΡΕΩΝΕΙ ΚΑΝΕΝΑΝ ΝΑ ΣΥΝΕΡΓΑΖΕΤΑΙ ΜΕ ΤΟΝ ΟΠΟΙΟ ΚΑΤΑΚΤΗΤΗ, ΚΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑΔΗΠΟΤΕ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΙΑ. Η δικαιολογία, ότι η συνεργασία με τους ξένους Βρικόλακες που κατέλαβαν τη χώρα, «αποτρέπει χειρότερα δεινά», να θυμίσω, πως αποτελεί την δικαιολογία ΟΛΩΝ εκείνων που ΣΕ ΚΑΘΕ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ συνεργάστηκαν στο παρελθόν με Βρικόλακες κάθε είδους, ξένους και ντόπιους. Δεν γνωρίζω κανέναν από αυτούς να είχε πει πως συνεργάστηκε μαζί τους για να επιφέρει ακόμα περισσότερα δεινά στον τόπο, όσο προφανής κι αν ήταν ο λόγος, ότι ο φον Δημητράκης που τόσο είχε ιδρώσει να γίνει κατοχικός υπουργός, το τομάρι τους κοίταγε, όχι απλά να διασώσει, μα και να περάσει όσο πιο άνετα μπορούσε την μαύρη εκείνη περίοδο.
Και θα ξαναπώ για πολλοστή φορά κάτι άλλο : είμαι απόλυτα πεπεισμένος, πως αν οι Βρικόλακες δεν έβρισκαν στη χώρα, ΚΑΜΙΑ πολιτική δύναμη να συνομιλήσει μαζί τους, τουλάχιστον υπό τους όρους και τις προϋποθέσεις «βοήθειας» που θέτουν, τα πράγματα θα ήταν απείρως καλύτερα για τον ελληνικό λαό ΚΑΙ για την ελληνική οικονομία. Όσο όμως διαπιστώνουν την ύπαρξη έστω και μιας πολιτικής δύναμης με κοινοβουλευτική εκπροσώπηση πρόθυμης να «συνομιλήσει» μαζί της, η ευνοϊκή προοπτική βρίσκεται στη πλευρά των Βρικολάκων.
Απευθυνόμενος και πάλι στην κοινοβουλευτική πλειοψηφία που θα υπερψηφίσει -εκτός ευχάριστου απροόπτου- τα νέα μέτρα των Βρικολάκων, τους λέω τούτο : Ψάχνετε ένα Εθνικό Χρέος να υπηρετήσετε; Αναπετάξατε την Σημαία της Πατριωτικής Επιταγής που διατυπώνεται στο ακροτελεύτιο άρθρο του Συντάγματος. Επαναφέρετε από την εξορία τη Δικαιοσύνη και πείτε στην ξένη Κατοχική Δύναμη :
ΣΑΣ ΧΡΩΣΤΑΜΕ ΤΑ ΝΟΜΙΜΑ ΚΑΙ ΠΕΡΑΝ ΤΟΥΤΩΝ ΟΥΔΕΝ!
ΝΟΜΙΜΑ ΩΣ ΠΡΟΣ ΤΟ ΥΨΟΣ ΤΩΝ ΟΦΕΙΛΩΝ ΚΑΙ ΩΣ ΠΡΟΣ ΤΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ ΤΟΥΣ!
Και επίσης, ότι ΔΕΝ ΔΙΑΘΕΤΕΤΕ ΚΑΝΕΝΑ ΔΙΑΚΑΙΩΜΑ ΝΑ ΕΠΙΒΑΛΛΕΤΕ ΤΟ ΕΙΔΟΣ ΤΩΝ ΜΕΤΡΩΝ ΠΟΥ Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΛΑΟΣ ΚΑΙ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΟΥ ΕΠΙΘΥΜΟΥΝ ΝΑ ΕΦΑΡΜΟΣΟΥΝ.
