Ως οι Ινδοί εις φυλάς, ούτω και οι Έλληνες διαιρούνται εις τρεις κατηγορίας...
α) Εις συμπολιτευομένους, ήτοι έχοντας κοχλιάριον να βυθίζωσιν εις την χύτραν του προϋπολογισμού.
β) Εις αντιπολιτευομένους, ήτοι μη έχοντας κοχλιάριον και ζητούντας εν παντί τρόπω να λάβωσιν τοιούτον.
γ) Εις εργαζομένους, ήτοι ούτε έχοντας κοχλιάριον ούτε ζητούντας, αλλ’ επιφορισμένους να γεμίζωσι την χύτραν διά του ιδρώτος των
Εμμανουηλ Ροΐδης
Αρκεί να σηκωθεί λίγο το καπάκι των λεπτομερειών που σχετίζονται με το πώς φτάσαμε και γιατί στα Μνημόνια και τι έγινε και συνεχίζει να γίνεται από εκεί και πέρα, ώστε μια αβάσταχτη δυσωδία από αθλιότητες και εγκληματικές πράξεις ή/και παραλείψεις, ποικίλης προέλευσης και ποικίλου περιεχομελνου, να αναδύονται αμέσως, έτσι ώστε, αυτό το «καπάκι» όχι μόνο βιαστικά να ξαναμπαίνει στη θέση του, μα και να επιδιώκεται ΠΑΣΗ ΘΥΣΙΑ, αυτή η συζήτηση για το πώς και γιατί φτάσαμε στα Μνημόνια και πώς τα πράγματα διαχειρίστηκαν από εκεί και πέρα, να μη γίνει ποτέ.
Η μία και μόνη εξεταστική επιτροπή της Νέας Δημοκρατίας που την προπαγάνδιζε ίσαμε να έρθει στην εξουσία, θάφτηκε μόλις ο «αντικειμενικός στόχος» (η κατάληψη της εξουσίας) επιτεύχθηκε.
Η περίφημη επιτροπή για τον λογιστικό έλεγχο και τη νομιμότητα του χρέους, που προπαγάνδιζε ο ΣΥΡΙΖΑ και οι ΑΝΕΛ, που όντως συγκροτήθηκε, μόλις έφτασε σε ένα πρώτο ουσιαστικό πόρισμα, θάφτηκε κι αυτή στη συνέχεια για τον ίδιο ως φαίνεται λόγο με εκείνον της Νέας Δημοκρατίας παραπάνω.
Όλα αυτά, ΕΝ ΟΝΟΜΑΤΙ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΥ, ΤΟΥ ΓΕΝΙΚΟΤΕΡΟΥ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΟΣ!
Είναι το ίδιο αυτό συμφέρον, που μόλις λίγες μέρες πριν, οδήγησε στο θλιβερό show για την «ανεξαρτησία» της Δικαιοσύνης και τη διαφθορά, που έγινε στη Βουλή στις 29/3, (κακέκτυπη επανάληψη μύριων όσων ανάλογων shows από την Μεταπολίτευση και δώθε).
Είναι το ίδιο αυτό συμφέρον, εν ονόματι του οποίου σε λίγες μέρες ή εβδομάδες, η κυβερνητική τουλάχιστον πλειοψηφία πρόκειται να ψηφίσει τα μέτρα που προβλέπονται από το τρίτο Μνημόνιο, με την (μνημονιακή) αντιπολίτευση (τουλάχιστον την αξιωματική αντιπολίτευση) να δηλώνει πως δεν θα ψηφίσει τα μέτρα αυτά, παρά το γεγονός ότι κι αυτή είχε υπερψηφίσει το νέο αυτό Μνημόνιο, το προηγούμενο καλοκαίρι. (Βέβαια, θα έχει πολύ ενδιαφέρον τι θα γίνει, αν υπάρξουν διαρροές στη κυβερνητική πλειοψηφία που να καταστήσουν αδύνατη την υπερψήφιση των μέτρων αυτών τουλάχιστον με βάση μονάχα τις ψήφους της κυβερνητικής πλειοψηφίας. Σ’ αυτή τη περίπτωση, ας μην υπάρχει αμφιβολία, ότι τα μέτρα θα ψηφιστούν πάση θυσία, με την συνδρομή των λοιπών κομμάτων της μνημονιακής αντιπολίτευσης, της αξιωματικής αντιπολίτευσης μη αποκλειομένης. Ίσως δε, η κυβέρνηση να διαπιστώσει πόσο πολιτικά λυτρωτική θα είναι για την ίδια, ώστε έστω και καθυστερημένα, να υιοθετήσει την πρόταση του αρχηγού της Νέας Δημοκρατίας για εκλογές, πράγμα που θα της επέτρεπε τη καυτή πατάτα να την «δωρίσει» στον πολιτικό της αντίπαλο).
Σε κάθε περίπτωση, αυτό που θα συμβεί με τα επικείμενα μέτρα, προκειμένου να κλείσει η αξιολόγηση από το Κουατρέτο, θα είναι η αποθέωση της Κατάργησης του Κράτους Δικαίου και του επιδεικτικού παραγκωνισμού της Δικαιοσύνης.
Μάλιστα εδώ, η κατάργηση του Κράτους Δικαίου θα συντελεστεί, υπό το πρόσθετο επιβαρυντικό γεγονός, ότι η παρούσα Βουλή πρόκειται να επικυρώσει μέτρα που έρχονται να υλοποιήσουν ένα αντισυνταγματικό Μνημόνιο, που προβλέπει μέτρα τα οποία ΗΔΗ με βάση ΤΕΛΕΣΙΔΙΚΕΣ αποφάσεις ανωτάτων δικαστηρίων της χώρας, έχουν χαρακτηριστεί αντισυνταγματικά, όπως π.χ. οι περικοπές των συντάξεων. Δηλαδή, αντί να ψάχνουν να βρουν τρόπους ΠΩΣ ΔΕΝ ΘΑ ΕΓΓΡΑΨΟΥΝ ΤΕΛΕΣΙΔΙΚΕΣ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΤΩΝ ΑΝΩΤΑΤΩΝ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΩΝ ΣΤΑ ΠΑΛΑΙΟΤΕΡΑ ΤΩΝ ΥΠΟΔΗΜΑΤΩΝ ΤΟΥΣ, αντίθετα, μηχανεύονται κάθε δυνατό τρόπο να γίνει ακριβώς αυτή η «εγγραφή» πραγματικότητα!
Ασφαλώς όμως, αυτό θα γίνει ΕΝ ΟΝΟΜΑΤΙ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΥ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΟΣ!
Διότι ΥΨΙΣΤΟ ΕΘΝΙΚΟ ΣΥΜΦΕΡΟΝ, η Δημοκρατία, το Σύνταγμα, η Κυριαρχία και Ανεξαρτησία να μην αποτελούν εμπόδια στην απρόσκοπτη λειτουργία των Αγορών, που εγγυώνται την «σωτηρία» της Πατρίδας, των Αδυνάτων και της Ελληνικής Δημοκρατίας.
Το πολιτικό σύστημα, και ιδίως αυτό που έχει ασκήσει κυβερνητική εξουσία τα τελευταία σαράντα χρόνια, έχει αυτοχαρακτηρισθεί με όλους τους δυνατούς απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς που περιέχει το ελληνικό λεξιλόγιο, με πιο ίσως συχνά επαναλαμβανόμενο αυτό του διαφθαρμένου συστήματος εξουσίας. Το καθένα από τα δύο κόμματα εξουσίας που άσκησαν την εξουσία τα 40 αυτά χρόνια, δεν έπαυσε ποτέ να υπενθυμίζει πόσο διαφθαρμένο ήταν το άλλο, ενώ ο λαός, αυτό που εισέπραττε, ήταν το άθροισμα της διαφθοράς τους, που κάλυπτε το σύστημα αυτό εξουσίας στο σύνολό του. Παρόλα αυτά, μέσω των θεσμοθετημένων ψευδών, αλλά και μιας απαράδεκτης ανοχής του εκλογικού σώματος επί μισό σχεδόν αιώνα να αρνείται όχι απλά να δοκιμάσει, μα και μέσω άλλων επιλογών απλώς να κλονίσει την βεβαιότητα του Παλαιοκομματισμού ότι έχει τόσο βαθιές ρίζες ώστε να θεωρεί και τον εαυτό του «αμετακίνητο», έχουμε την σταθερή κυριαρχία αυτού του πολιτικού συστήματος, που όπως είπαμε, δεν άφησε γραμμή του οποιουδήποτε ηθικού κώδικα μα και του ποινικού κώδικα, που για μισό περίπου αιώνα, το ένα μισό της εξουσίας να μην εκτοξεύει ως κατηγορία εναντίον του άλλου μισού.
Διότι αποτελούσε και αποτελεί ΥΨΙΣΤΟ ΕΘΝΙΚΟ ΣΥΜΦΕΡΟΝ η θεσμοθετημένη υφαρπαγή της λαϊκής ψήφου και της συνακόλουθης υφαρπαγής της εξουσίας.
Η Αριστερά, η συγκεκριμένη δηλαδή εκδοχή της που κυβερνά σήμερα, τούτο το τελευταίο μάθημα φαίνεται ότι το ενστερνίστηκε πολύ καλά, μάλιστα δε, για να μην υπάρχει και αμφιβολία περί τούτου, εξόν από τις «κανονικές» εξετάσεις πάνω στην ύλη των παλαιοκομματικών μεθόδων, μέσω των εθνικών εκλογών, έδωσε και πρόσθετες μέσω ενός δημοψηφίσματος, του οποίου τη λαϊκή απόφαση μετέτρεψε στο αντίθετό της, ασφαλώς ΕΝ ΟΝΟΜΑΤΙ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΥ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΟΣ!
Όμως, αρκεί να εστιάσουμε στα Μνημόνια, το τωρινό και τα προηγούμενα, για να θεμελιωθεί η πλέον ουσιαστική πτυχή της διαφθοράς των μνημονιακών πολιτικών, που δεν συζητιέται σε ομιλίες στη Βουλή προ ημερήσιας διάταξης σε επίπεδο αρχηγών κομμάτων.
Εκείνη τη διαφθορά, τουλάχιστον έτσι όπως την έννοια και το περιεχόμενό της το εκλαμβάνω εγώ, και έχει να κάνει με τη συνειδητή κατεδάφιση του Κράτους Δικαίου, του Συντάγματος της χώρας, των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, της ίδιας της Δημοκρατίας.
Αν αυτές οι πραγματικότητες, δεν συνιστούν την έννοια της Διαφθοράς, αν δεν είναι Η Διαφθορά στον ύψιστο δυνατό βαθμό θεώρησής της, τότε, όλα τα υπόλοιπα δεν είναι παρά πταίσματα. Όλα τα ζητήματα διαφθοράς π.χ., που αναφέρθηκαν στη Βουλή στις 29/3 από τον πρωθυπουργό και κάποια άλλα που παρουσιάστηκαν από την αντιπολίτευση, ασφαλώς και προκαλούν το εύλογο ερώτημα : «μας δουλεύετε;», για να εισπράξουμε την απάντηση (την δίνω εγώ) : «πώς το καταλάβατε»; Σε ένα τόσο υψηλό επίπεδο, μετά έξη χρόνια Μνημονιακής Κατοχής, αυτό θάπρεπε να αποτελεί το αντικείμενο της συζήτησης εκείνης;
Η χώρα χρωστά εκατοντάδες δισεκατομμύρια ευρώ για ένα χρέος που προκλήθηκε από έργα και ημέρες της Μεγαλοδιαφθοράς, έργων και ημερών που έχουν βάθος χρόνου δεκαετιών, κι εμείς μιλάμε για 10, 13, 15 περιπτώσεις, πολλές από τις οποίες, αποτελούσαν απλά θέματα καλύτερης διοικητικής οργάνωσης της λειτουργίας της Δικαιοσύνης, ενώ άλλα δεν αφορούσαν παρά στη καλύτερη περίπτωση μερικά μονάχα δισεκατομμύρια, σταγόνα δηλαδή στον ωκεανό, όταν μονάχα τα Μνημόνια έχουν αφαιμάξει ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ ΑΠΟ ΤΑ ΣΥΝΗΘΗ ΥΠΟΖΥΓΙΑ σε έξη χρόνια δεκάδες δις ευρώ!
Δεν αποτελεί στοιχείο Μεγαλοδιαφθοράς να αρνούνται (ποιοι άραγε;) σ’ ένα λαό να τον βεβαιώσουν ότι αυτό που καλείται να πληρώσει, δηλαδή το χρέος, είναι το σωστό από άποψη μεγέθους και νόμιμο από πλευράς αξιώσεων των δανειστών;
Γιατί αυτή η εμμονή στο να μη γίνει ο λογιστικός έλεγχος των Μνημονίων, όπως και ο έλεγχος της νομιμότητας του χρέους;
Εν ΟΝΟΜΑΤΙ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΥ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΟΣ είναι η προφανής απάντηση που θα μου δοθεί είτε ρηματικά είτε σιωπηρά.
Διότι φυσικά αυτό δεν συμφέρει τους δανειστές - τοκογλύφους, αυτό είναι η δική μου απάντηση!
Όμως εδώ, παίζεται ΟΛΟ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΟΥ ΠΑΛΑΙΟΚΟΜΜΑΤΙΣΜΟΎ.
Διότι όσο σε περισσότερο βάθος χρόνου θα ξετυλίγεται το κουβάρι της ιστορίας του χρέους, τόσο και πιο πολύ θα αποκαλύπτονται όχι μονάχα αυτοί που ξεκοκάλισαν το δημόσιο χρήμα και τον δημόσιο πλούτο, όχι μονάχα θα αποδεικνύεται ο απλός λαός δεν συμμετείχε πουθενά σ΄ εκείνο το ατέλειωτο πάρτι της καταλήστευσης του δημόσιου χρήματος και πλούτου, μα διότι, αυτό το σε βάθος ξετύλιγμα του νήματος της μεγαλοδιαφθοράς, θα ήταν το άνοιγμα της καπακιού του βόθρου, η δυσωδία και οι τοξικές αναθυμιάσεις του οποίου, θα ήταν αρκετές ώστε οι φυλακές να γέμιζαν από πλήθος, εκατοντάδες ή χιλιάδες λιγότερο ή περισσότερο ηχηρών ονομάτων της οικονομίας ΚΑΙ της πολιτικής, κι αυτός για μένα ήταν και είναι ο λόγος που αυτή η έρευνα ποτέ δεν θα ολοκληρωθεί, αν και ξεκίνησε προς τιμή της Βουλής του πρώτου εξαμήνου του έτους 2015.
Όμως, αυτή η ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗ ΑΡΝΗΣΗ να αποκαλυφθεί το τρισδιάστατο μέγεθος της Μεγαλοδιαφθοράς, το πλάτος, το μήκος και το βάθος της, ΣΥΝΙΣΤΑ ΑΠΟ ΜΟΝΗ ΤΗΣ ΤΟ ΠΕΔΙΟ ΟΡΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΕΝΝΟΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟΥ ΤΗΣ ΔΙΑΦΘΟΡΑΣ!
Είναι αυτή η ΑΡΝΗΣΗ που δίνει διαχρονικά, ιδίως δε κατά την μνημονιακή περίοδο, αέρα στα φτερά της Μεγαλοδιαφθοράς, ώστε με τα ενεργούμενά της μεγαλοπαπαγαλάκια της Μαύρης μιντιακής Προπαγάνδας, να κουνά το δάκτυλό της στο λαό, να τον λοιδορεί ως υπαίτιο λόγω της «σπατάλης» του για το δημόσιο χρέος και τη κρίση που διερχόμαστε.
Κι αν για τον Παλαιοκομματισμό, κι αναφέρομαι, σε πρώτη φάση, στα κόμματα που κυβέρνησαν τα τελευταία 40 χρόνια, αυτό είναι κατανοητό γιατί θα κινούσαν γη και ουρανό αυτός ο έλεγχος να μη γίνει, ο ΣΥΡΙΖΑ, ακριβώς επειδή δεν συμμετείχε καμία στιγμή στη διακυβέρνηση του τόπου την προηγούμενη 40ετία, όχι μόνο δεν είχε κανένα λόγο να αρνηθεί να γίνει αυτός ο έλεγχος, αντίθετα μονάχα πολιτικό κέρδος θα είχε.
Όμως, ΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ΟΤΙ ΑΡΝΗΘΗΚΕ ΚΑΙ ΕΞΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΝΑ ΑΡΝΕΙΤΑΙ, τον έλεγχο πώς και γιατί φτάσαμε στο χρέος, και κυρίως τον λογιστικό και νομικό του έλεγχο, στη δική μου ερμηνεία των πραγμάτων, εξηγείται ως κάτι το πολύ αφύσικο πολιτικά, ΕΞΟΝ ΚΙ ΑΝ ΠΡΟΛΑΒΕ να εμπλακεί κι ο ίδιος, όχι φυσικά στο σύνολό του, στα πλοκάμια της διαπλοκής τη διερεύνηση της οποίας εδώ συζητούμε, ΕΞΟΝ κι αν η διαπλοκή «τον κρατά» στο χέρι. Αν τίποτα απ’ αυτά δεν συμβαίνει, τότε, το γεγονός ότι αρνείται να συντελεστεί η πιο ουσιώδης πολιτική και οικονομική κάθαρση μεγαλοδιαφθοράς της χώρας, αυτή δηλαδή που εμπλέκεται διαχρονικά στην δημιουργία του χρέους, που ταυτόχρονα θα θεμελίωνε και τα επιχειρήματα εκείνα που θα ήρε το βάρος από τους ώμους των αθώων θυμάτων που καλούνται να πληρώσουν τον λογαριασμό της διαχρονικής μεγαλοδιαπλοκής, τότε, αν αυτό δεν οφείλεται σε ανεπίτρεπτη πολιτική αφέλεια ή αμέλεια, σε τι να οφείλεται; Και επειδή η τελευταία αυτή υπόθεση περί πολιτικής αφέλειας ή αμέλειας είναι η ίδια αφελής, ολοένα και περισσότερο μου μένει ως απορία η πρώτη εκδοχή, και το ερώτημα : τι είναι εκείνο που κρατά στο χέρι τον ΣΥΡΙΖΑ;
Όμως, αυτός ο επαναλαμβανόμενος βιασμός και εκβιασμός της Δικαιοσύνης και της Ελληνικής Δημοκρατίας, η οποία καθόλη την μνημονιακή περίοδο υπονομεύεται από την μνημονιακή πολιτική πλειοψηφία όπως αυτή συγκροτείται τη κάθε φορά στη νομοθετική και εκτελεστική εξουσία, αποτελεί την κορωνίδα της ΔΙΑΦΘΟΡΑΣ, αφού καθορίζει τις πολιτικές που καλύπτουν την ιδιωτική και ατομική διαφθορά, και κυρίως Μεγαλοδιαφθορά που είναι υπόλογη για το χρέος και τη κρίση, ενώ κατά τρόπο που αναδύει μια αβάσταχτη δυσοσμία ανάγει τις αξιώσεις της ιδιωτικής μαγαλοδιαφθοράς για θεσμική προστασία της σε επίπεδο νομοθετικών πρωτοβουλιών προς την κατεύθυνση αυτή, πράγμα που μοιραίως οδηγεί, ένα διαφθαρμένο πολιτικό σύστημα να βιάζει και εκβιάζει συστηματικά, καθ’ έξιν και κατ’ επάγγελμα τα συνήθη υποζύγια αυτού του τόπου. Πρόκειται ασφαλώς για διαχρονικό φαινόμενο, που όμως, την περίοδο της κρίσης που διέρχεται η χώρα, λαμβάνει εκρηκτικό περιεχόμενο.
Ό,τι λοιπόν θα επιδιώξει η κυβερνητική πλειοψηφία και όση ενδεχομένως από την αντιπολίτευση την ακολουθήσει κατά την επικείμενη συζήτηση στη Βουλή, θα είναι πώς να δικαιολογήσει την κατάδηλη αντισυνταγματικότητα του τρίτου Μνημονίου, την κατάδηλη αντισυνταγματικότητα των μέτρων που προβλέπει, και ιδίως, εκείνων των μέτρων που είναι και τα πιο κρίσιμα, και για τα οποία υπάρχουν δικαστικές αποφάσεις που τα κηρύσσουν ΕΚ ΤΩΝ ΠΡΟΤΕΡΩΝ αντισυνταγματικά.
Και ας μην υπάρχει καμία ψευδαίσθηση. Η απονομή ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗΣ ΧΑΡΙΤΟΣ στη ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΗ ΜΕΓΑΛΟΔΙΑΦΘΟΡΆ του τόπου, δεν θα ήταν συμψηφιστέα με κανένα μέτρο που θα κρίνονταν ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΕΘΝΙΚΑ ΕΠΩΦΕΛΕΣ, όπως π.χ. διαγραφή ενός ουσιαστικού τμήματος του χρέους και η απαλλαγή των Συνήθων Υποζυγίων από βάρη που δεν τους ανήκουν. Το Έγκλημα δεν συμψηφίζεται με το μη Έγκλημα, ακόμα δε, κι αυτή η ειλικρινής μεταμέλεια ενός εγκληματία, μπορεί να αξιολογηθεί ευνοϊκά στην επιμέτρηση της ποινής του, όμως, δεν εξαλείφει την ίδια την εγκληματική πράξη ή την εγκληματική παράλειψη.
Η Ελληνική Δημοκρατία, δια των κυβερνήσεών της, ΟΛΩΝ των μνημονιακών της κυβερνήσεων, επιβεβαίωσε γι’ ακόμα μια φορά, ότι Υπέρτατο Εθνικό Συμφέρον η Σωτηρία της Μεγαλο-Αθλιότητας.
Η Σωτηρία όχι του νόμιμου χρέους, μα του παράνομου, καταχρηστικού, επονείδιστου και επαχθούς, κι αυτό Υπέρτατο Εθνικό Συμφέρον είναι.
Η Σωτηρία όσων σ’ αυτό το τόπο, κατά σύστημα, καθ’ έξιν και κατ’ επάγγελμα φοροδιαφεύγουν, εισφοροδιαφεύγουν, ιδίως δε όσους συγκροτούν την περίοπτη ελίτ αυτής της τάξης των Μεγαλοφορο/εισφοροφυγάδων, κι αυτό Υπέρτατο Εθνικό Συμφέρον είναι.
Η Σωτηρία της περίοπτης ελίτ της Διαπλοκής που λυμαίνεται το δημόσιο χρήμα και τη δημόσια περιουσία, κι αυτό Υπέρτατο Εθνικό Συμφέρον είναι.
Η Σωτηρία της περίοπτης ελίτ που δραστηριοποιείται σε κάθε είδους λαθροεπιχειρείν, κι αυτό Υπέρτατο Εθνικό Συμφέρον είναι.
Η Σωτηρία των «προνομίων» των μάλλον «ευνοούμενων τάξεων» σε ό,τι αφορά την απομύζησή τους, δηλαδή των μισθωτών και συνταξιούχων, ώστε τα Συνήθη τούτα Υποζύγια, να εξακολουθούν σταθερά να αποτελούν τις κύριες πηγές δημοσίων εσόδων, και ταυτόχρονα να φέρουν το σύνολο σχεδόν των βαρών του ελληνικού Κράτους και Δημοσίου ευρύτερα. Κι αυτό Υπέρτατο Εθνικό Συμφέρον είναι.
Η Σωτηρία των πολιτικών δυνάμεων που εγκαθίδρυσαν και συνεχίζουν αυτές τις πολιτικές, δηλαδή των δυνάμεων του Παλαιοκομματισμού, κι αυτό Υπέρτατο Εθνικό Συμφέρον είναι.
Συνελόντι ειπείν :
Η Αθλιότητα, μπορεί να κοιμάται ήσυχη. Όσο επικρατεί μια γενικότερη ησυχία, δείγμα αποδοχής ή συμβιβασμού μαζί της, δεν έχει τίποτα να φοβάται. Τώρα βέβαια, για να καθησυχάζουν κάπως τα πιο ανήσυχα πνεύματα, όταν η ησυχία αυτή που και που διαταράσσεται, θα γίνεται και καμία θυσία κάποιας «Ιφιγένειας», όμως, έχει και η Αθλιότητα τις παράπλευρες απώλειές της, αν και, πάντα θα βρίσκεται κάποιος ξεπεσμένος ή παροπλισμένος πολιτικός ή επιχειρηματίας, του οποίου η θυσία δεν θα προκαλεί και μεγάλη βλάβη της Κατεστημένης Αθλιότητας, το αντίθετο μάλιστα! Κι εν τω μεταξύ, ανάμεσα στο ένα «που» και στο άλλο «που» (για να θυμηθώ μια ατάκα από τον «Ηλία του 16ου»), η Αθλιότητα μια χαρά θα συνεχίζει το «εθνικά επωφελές» έργο της!

