Η ιστορία όμως διδάσκει:
Ο ΕΔΟΕΑΠ δημιουργήθηκε το 1967 όταν διευρύνθηκε ο ΟΕΑ (Οργανισμός Επικουρικής Ασφάλισης) των μελών της ΕΣΗΕΑ και περιέλαβε την ΕΠΗΕΑ την ΕΣΗΕΜ-Θ και την ΕΠΗΕΘ αναγνωρίζοντας την ανάγκη για συμπόρευση και περιφρούρηση των δικαιωμάτων των εργαζομένων σε έναν ενιαίο φορέα.
Ο ΟΕΑ τότε είχε βρεθεί στα πρόθυρα κατάρρευσης λόγω της απαλλοτρίωσης του Λαχείου Συντακτών από τη Χούντα.
Οι εκδότες τότε εμμένοντας στη θέση τους να μην πληρώνουν εισφορές είχαν αντιπροτείνει τη διεύρυνση του ήδη υπάρχοντος Αγγελιοσήμου που χορηγούσαν κυρίως στην ΕΠΗΕΑ (ΛΕΑ-Λογαριασμός Επικουρικής Ασφάλισης) αυξάνοντας το ποσοστό επί των εσόδων από τις διαφημίσεις στο 20%.
Τότε η ΕΣΗΕΜΘ δάνεισε την ΕΠΗΕΘ προκειμένου να συμμετέχει στο αρχικό κοινό κεφάλαιο του ΕΔΟΕΑΠ.
Σήμερα η (αριστερή;) κυβέρνηση έρχεται και καταργεί το Αγγελιόσημο παραλείποντας να κάνει ακόμη κι αυτά που η Χούντα σεβάστηκε, να δώσει δηλαδή αντάλλαγμα στην υφιστάμενη απαλλοτρίωση ενός θεσμοθετημένου πόρου που αποτελεί περιουσιακό στοιχείο των εργαζομένων. Και ενώ δηλώνοντας ότι ενδιαφέρεται για τον ΕΔΟΕΑΠ και το Αγγελιόσημο την ίδια στιγμή ζητά διμερή συμφωνία χωρίς να δεσμεύεται ότι θα νομοθετήσει.
Σε αυτή την συγκυρία θα περιμέναμε από το Προεδρείο της ΕΣΗΕΑ και πρόταση να έχει και να διαπραγματεύεται με όλες τις πλευρές και να μην τορπιλίζει τη διεύρυνση του κλάδου. Οι συντεχνιακές και μαξιμαλιστικές λογικές και νοοτροπίες της δεκαετίας του 80 δεν έχουν θέση στη σημερινή πραγματικότητα.
Το προεδρείο της ΕΣΗΕΑ οφείλει να μην δώσει το δικαίωμα ούτε στην κυβέρνηση ούτε στους εργοδότες να νομοθετήσουν ερήμην μας.
ΕΝΩΜΕΝΟΙ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΙ
