Πριν εφτά περίπου χρόνια είχα δημοσιεύσει ένα άρθρο μου με τίτλο : «ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΠΑΝΤΟΥ –ΠΩΣ, ΠΟΙΟΙ, ΓΙΑΤΙ;». Σ’ εκείνο το άρθρο, ουσιαστικά αμφισβητούσα αν πράγματι, υπάρχουν οι προϋποθέσεις για μια ειρηνική...
«επανάσταση» που θα έκοβε κάθε δεσμό με το παρελθόν που μας οδήγησε στα σημερινά αδιέξοδα, όπως επίσης και το αν υπάρχουν οι «επαναστατικές» εκείνες ηγεσίες που θα επωμίζονταν το τιτάνιο αυτό έργο, για να επισημάνω απλά, ότι τέτοιες ηγεσίες, δεν βλέπω να υπάρχουν.
Έτσι λοιπόν, όπως και στο παρελθόν, έτσι και σήμερα, βρισκόμαστε μπροστά σε μια νομοτελειακή εξέλιξη των πραγμάτων, σύμφωνα με την οποία, κενός χώρος και νεκρός χρόνος στην Ιστορική Πορεία δεν υπάρχουν : όταν δεν καλύπτονται από κάτι ή κάποιον, καλύπτονται από κάτι ή κάποιον άλλον.
Κι όταν η Ρήξη με την Αθλιότητα, είναι έργω απούσα, η όποια επαναστατική ρητορεία περί του αντιθέτου, απλά, αυξάνει την αναξιοπιστία της και την εναντίον δυσπιστία της.
Κι όταν έτσι έχουν τα πράγματα, η Αθλιότητα του παρελθόντος, ενίοτε φαντάζει ως ο «επιθυμητός στόχος» του παρόντος. Το να «οπισθοδρομήσουμε» Πίσω, φαντάζει ενίοτε ως «Πρόοδος» του Σήμερα, όταν το «φέτος» είναι χειρότερο από το «χτες», έτσι ώστε, ακόμα και «θέσει» «επαναστατικές δυνάμεις», να καλούν το «Χτες» να «σώσει» το «Σήμερα». Το βλέπουμε, εδώ στην Ελλάδα, σε όλο του το μεγαλείο αυτό το κάλεσμα του «χτες». Ο Παλαιοκομματισμός, αυτοαποκηρύσσεται από τις πολιτικές δυνάμεις που τον εκπροσωπούσαν και τον εκπροσωπούν διαχρονικά, άλλοτε μεν υποσχόμενες ακόμα πιο ενδυναμωμένες εκείνες τις δυνάμεις του παρελθόντος που μας έφεραν εδώ, και οι οποίες υπερπροστατεύθηκαν στη διάρκεια της Κρίσης, κατάλληλα περιτυλιγμένες σε νέες συσκευασίες, άλλοτε δε, άλλες πολιτικές δυνάμεις, να προβάλλουν εν έτει 2016 το σοβιετικό μοντέλο του 1918 (!!!), ενώ άλλες, απλά, να προτείνουν «περισσότερη κοινωνική δικαιοσύνη». Εκείνες δε οι πολιτικές δυνάμεις που άσκησαν την εξουσία στο τόπο στα πέτρινα χρόνια της συνεχιζόμενης Κρίσης, μάλλον ούτε οι ίδιες πλέον μπορούν να μας υποσχεθούν ότι το «όραμα» να ξαναβρεθούμε στο 2009, (δηλαδή, ότι το πιο «αισιόδοξο» και «επαναστατικό» μπορεί να προβληθεί τρεχόντως), είναι εφικτό πριν παρέλθουν μια ή δύο γενιές, και υπό την προϋπόθεση ότι όλα θα πάνε εξαιρετικά καλά στην οικονομία, τόσο τη δική μας, όσο και διεθνώς! Άλλωστε τα ίδια τα Μνημόνια δεν θέτουν ως μακρινό στόχο, μετά από μία, δύο ή ενδεχομένως και τρείς γενιές να επανέλθουμε στο 2009;
Όμως όπως συχνά έχω υπογραμμίσει σε άρθρα μου, τούτη η μεγάλη Κρίση, αποτέλεσε μια μεγάλη ευκαιρία της Αθλιότητας του Παλαιοκομματισμού όχι απλά να επιβεβαιώσει και ενισχύσει την κυριαρχία του έναντι των πέραν κάθε νεοφιλελεύθερου ρεαλισμού κοινωνικών και δημοκρατικών διεκδικήσεων των μαζών που ακούνε και σε τέτοια ονόματα όπως λαός, κοινωνία κ.λπ., αλλά και να στρατολογήσει νέους ανέλπιστους συμμάχους, από ιδεολογικούς χώρους που τόσο φοβόνταν, τουλάχιστον ιδεολογικά, και ορκισμένους εχθρούς του!
Άλλωστε είναι αυτοί οι νέοι στρατευμένοι, που, διατηρώντας την παλαιά τους ιδεολογική ρητορεία, επί της ουσίας, και αυτό είναι που μετρά, έδωσαν κυριολεκτικώς το φιλί της ζωής στον πνέοντα τα λοίσθια Παλαιοκομματισμό και την Αθλιότητά του, αναλαμβάνοντας αντ' αυτού να συνεχίσει και προωθήσει το μεγάλο project της λεηλασίας της χώρας και του λαού, εν ονόματα της Μνημονιακής Απάτης και των Εγκλημάτων που τη συγκροτούν ως περιεχόμενο.
Είναι αυτοί που εξελίχθηκαν σε γενιτσάρους των Δυνάμεων τις οποίες υποτίθεται πως ούτε νεκροί θα ήθελαν να έχουν την οποιαδήποτε σχέση μαζί τους.
Τον ρόλο του σωτήρα του Παλαιοκομματισμού, ήταν ανάγκη να τον αναλάβει μια πολιτική δύναμη, που «εξ ορισμού», «ιδεολογικά», θα φαίνονταν «ασυμβίβαστη» ακόμη και στο επίπεδο της «ανταλλαγής χειραψίας» μαζί του. Και ως τέτοια δύναμη, παρουσιάστηκε ο ΣΥΡΙΖΑ. Το αν έπαιξε, «εκών» «άκων» το παιχνίδι του Παλαιοκομματισμού, το αν στη πορεία, πολύ σύντομα, επέλεξε τον συμβιβασμό μαζί του, πάντα εν ονόματι του παγίου επιχειρήματος ΟΛΩΝ εκείνων των πολιτικών δυνάμεων που κατηγορήθηκαν διαχρονικά για σύμπλευση με την Αθλιότητα, δηλαδή εκείνου της «σωτηρίας της χώρας», αυτό δεν είναι του παρόντος να το αναλύσουμε εδώ, αν και σχετικές τοποθετήσεις έχω κάνει σε παλαιότερα άρθρα μου, από την εποχή που ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν στην αντιπολίτευση.
Αρχικώς, κάποιοι πίστεψαν ή ήλπισαν απλώς, πως τον Γενάρη του 2015, ήταν η μεγάλη ευκαιρία, να συνταξιοδοτηθεί ο παλαιοκομματισμός.
Αυτή η πίστη και αυτή η ελπίδα, σύντομα διαψεύστηκε.
Σήμερα, νομίζω, πως πάλι κυριαρχεί η απογοήτευση για το πολιτικό μας σύστημα, και ίσως σε ακόμα μεγαλύτερο βαθμό, ακριβώς διότι η απογοήτευση του κόσμου, όχι ειδικά από τον ΣΥΡΙΖΑ, μα από xτο γεγονός ότι ακόμα και ένα κόμμα που ήταν όντως άφθαρτο από την εξουσία, τουλάχιστον στο επίπεδο της διακυβέρνησης της χώρας, φθάρηκε πολιτικά τόσο σύντομα και με τρόπο που ανέδειξε νοοτροπίες παλαιοκομματικές, με τρόπο και σε βαθμό, που να διερωτάσαι, αν ήταν ένα κόμμα που πρώτη φορά έπαιρνε την εξουσία, ή ένα κόμμα που είχε «γεράσει» ασκώντας επί δεκαετίες την εξουσία, όπως η Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ, και να διερωτάσαι, πόσο ασφαλές είναι το κριτήριο της έλλειψης θητείας στην εξουσία, ώστε, τουλάχιστον να προλάβει να κάνει κάτι το θετικό πριν αλωθεί και αλλοτριωθεί απ’ αυτή.
Εξελίχθηκε ο ΣΥΡΖΑ σε ξενιστή του Παλαιοκομματισμού;
Διερωτώμαι, με εξαίρεση βεβαίως τα κομματικά του στελέχη και τους «σταθερούς» οπαδούς του, αν υπάρχει απλός πολίτης σ’ αυτή τη χώρα, που να έχει την αίσθηση ότι σε τούτο το τόπο «γυρίσαμε σελίδα», κι ότι το «παλιό» το αφήσαμε πίσω.
Και δεν θα πρέπει να ξεχνάμε, πως δεν είναι η πρώτη φορά που η Αριστερά μπορεί να θεωρηθεί ότι εκούσια ή ακούσια αποτέλεσε το σωσίβιο του Παλαιοκομματισμού στο παρελθόν, όμως, αυτό, είναι μια άλλη ιστορία.
Ο ρόλος που η Διαχρονική Αθλιότητα, επιφύλασσε και επιφυλάσσει στη κοινωνία και στο λαό είναι αυτός των Μονίμων Υποζυγίων των κοινών βαρών, ο αποκλεισμός τους από κάθε προσπάθεια συμμετοχής στη διανομή του εθνικού πλούτου πέραν εκείνων των μεριδίων που η Αθλιότητα τους αναγνωρίζει, και η αιώνια καταδίκη τους στο μαρτύριο του Σισύφου, ώστε να διατηρείται η πολύ ευεργετική για τα συμφέροντα της Αθλιότητας ψευδαίσθηση ότι θα μπορέσουν να φτάσουν στη κορυφή και να απαλλαγούν από το βάρος του βράχου που επιδιώκουν να αποτινάξουν από πάνω τους, και αν δεν το καταφέρνουν, αξίζει να τελειώσουν τη ζωή τους επιδιώκοντας αυτή τη ψευδαίσθηση. Ακόμα κι αν θα το κατάφερνε, ή όταν το καταφέρνει, να βγει πρόσκαιρα στον «πάνω κόσμο», επιστρατεύονται όλες οι δυνάμεις και όλα τα επιχειρήματα, ώστε, σαν τον άλλο Σίσυφο, που όταν πήρε την άδεια να βγει από τον Άδη για να επισκεφθεί τη γυναίκα του, γοητευμένος από τις χαρές της ζωής, αθέτησε την υπόσχεσή του να επιστρέψει σ’ αυτόν σαν τέλειωσε η «άδεια εξόδου» που είχε πάρει, ώστε να χρειαστεί να επέμβει ο Ερμής ώστε να τον «συλλάβει» και να τον επιστρέψει στον Άδη, Έτσι κι αλλιώς, στον ελληνικό λαό, έγκαιρα του αποδόθηκαν από νωρίς, από τα ντόπια και διεθνή φερέφωνα της Αθλιότητας, όλα τα αναγκαία εκείνα χαρακτηριστικά, όπως του «τεμπέλη», του «διαφθαρμένου», κ.λπ., ώστε δίκαια να υποστεί όσα του προετοίμαζαν, αφού κι ο Σίσυφος, δεν ήταν κι αυτός παρά ένας απατεώνας, ένας «καθ’ έξιν» παράσπονδος και μάλιστα έναντι των θεών, σύμφωνα τουλάχιστον με μια εκδοχή του μύθου. Παρόλα αυτά, τούτος ο μύθος του Σισύφου, μπορεί να επεκτείνει προς πολλές κατευθύνσεις τον συλλογισμό μας, να αναλύσουμε τη Πτώση, το Παράλογο, την ίδια τη Προσπάθεια της καταδικασμένης εξόδου από το δράμα, τις Προοπτικές της εξόδου, όμως, δεν είναι του παρόντος να το επιχειρήσουμε.
Ο λάκκος μέσα στον οποίο έχει ριχτεί ο Σίσυφος είναι ο σκουπιδοτενεκές της Παλαιοκομματικής Ιστορίας και της Αθλιότητας, στον οποίο ρίχνει τους ιστορικούς της εχθρούς και αντιπάλους. Ο σκουπιδοτενεκές της Ιστορίας των αντιπάλων της, οι οποίοι φιλοδοξούσαν να ρίξουνε μέσα την Αθλιότητα και τον Παλαιοκομματισμό, παραμένει κενός, και το χειρότερο; όσο περνά ο καιρός, συνεχώς πέφτουν μέσα χόρτα, άμμος, κλαδιά και άλλα λογής υλικά, που σιγά-σιγά τον γεμίζουνε, απόδειξη πόσο η Αθλιότητα παραμένει αλώβητη και τίποτα δεν φαίνεται να την απειλεί .
Εκεί που φαινόταν πως ο Παλαιοκομματισμός θα έκλεινε τον κύκλο του, και πως η νέα αυγή που θα έρχονταν θα διέλυε τη μακρά νύχτα και τα φαντάσματά της, με κάποιο τρόπο, ο κύκλος απόκτησε νέα μεγαλύτερη περιφέρεια δίνοντας πρόσθετη ζωή στον Παλαιοκομματισμό και η αναμενόμενη αυγή δεν ήρθε γιατί επίσης με κάποιο τρόπο λες και μεταφερθήκαμε σε άλλους τόπους όπου οι νύχτες διαρκούν σχεδόν μισό χρόνο.
