ο μισός πληθυσμός: Ανεργία , χαμηλοί μισθοί , συντάξεις και αγωνία για την επιβίωση. Υπάρχουν και μερικές στιγμές που πραγματικά νιώθεις χειρότερα από ποτέ και δεν έχει σχέση με το αν έχεις λεφτά ή φαγητό που ναι είναι βασικό για να ζήσεις.
Η στιγμή που σου ανακοινώνουν πως το παιδί σου έχει πεθάνει. Αυτή η στιγμή όπου ΔΥΣΤΥΧΩΣ έχουν ζήσει πολλοί γονείς σε αυτή τη χώρα - σε αυτόν τον κόσμο και δεν συγκρίνεται με τίποτα. Μετά από αυτό δεν μπορείς να σκεφτείς κάτι και φυσικά πλέον δεν είναι πρόβλημα αν δεν σου πλήρωσαν το μισθό στην ώρα ή αν δεν έχεις τρόφιμα στο ψυγείο.
Είναι η στιγμή που παγώνει όλος ο κόσμος και πλέον δεν έχει νόημα τίποτα. Γιατί οι απώλειες είναι απώλειες - αυτή του γονιού, του αδερφού , του συζύγου κλπ αλλά κάπου έχουν μια λογική. Έτσι είναι ζωή , κάποιοι φεύγουν και κάποιοι έρχονται. Αλλά για τους γονείς που έχουν χάσει τα παιδιά τους δεν υπάρχει λογική στο μαρτύριο που κουβαλούν μια ολόκληρη ζωή. Δεν μπορούν να ξεχάσουν αλλά ούτε και να ξεπεράσουν. Απλά μπαίνουν σε μια ρουτίνα.
Εξαιρετικά αφιερωμένο...
