Τα πρόσφατα γεγονότα στην Βρετανία με την νίκη του BREXIT στο...
δημοψήφισμα, οι αντιδράσεις των Βρυξελλών αλλά και όλου του συστήματος
μιντιακού, οικονομικού, πολιτικού και άλλου τύπου που αφορά την
δημόσια ζωή, δεν μπορούν παρά να μας προβληματίζουν λίαν εντόνως.
Ως είναι προφανές, το βασικό μας ζήτημα αναφορικά με το υπόλοιπο της
Ευρώπης το οποίον συμπεριλαμβάνει αναγκαστικώς και εμάς, δεν είναι
προφανώς το τι θα πράξει ή δεν θα πράξει η Βρετανία, αλλά το εάν θα
συνεχίσει να υπάρχει Ευρωπαική "Ένωση" μετά απο ένα ενδεχόμενο ΟΧΙ
όπως αυτό εκφράσθηκε πρό ολίγων ημερών.
Η ύπαρξη μιάς ένωσης - μονοκρατορίας του γερμανικού τραπεζιτικού
ηγεμονισμού, δεν θα ήτο ποτέ να γίνει δεκτή και ανεκτή, απο έναν έτερο
στιβαρό πόλο της διεθνούς πολιτικής σκηνής, την πέμπτη οικονομία
παγκοσμίως, όπως η Βρετανία. Τούτο το εγχείρημα δέ του "Ευρώ" είχε
προβλεφθεί απο καιρό πως αποτελεί το "Σχέδιο Β" του Δ οικονομικού Ράιχ
και έτσι, οι Βρετανία ήδη είχε φροντίσει να διατηρεί μιά πιο χαλαρή
σχέση με τούτη την "Ευρώπη", κρατώντας για τον εαυτό της το δικαίωμα
της επιλογής εάν και όποτε έπρεπε να επιλέξει δρόμο.
Αυτά φυσικά σχετικά με τα όσον αφορά το Ηνωμένο Βασίλειο.
Μία πρώην αυτοκρατορία με ισχυρούς ακόμη τους δεσμούς της
Κοινοπολιτείας, με τεράστια οικονομία και με τις γνωστές δυνατότητες.
Η περίπτωση της χώρας μας δυστυχώς ή ευτυχώς, η οποία και μας αφορά
πρωτίστως, είναι παντελώς διαφορετική. Η Ελλάς εδημιουργήθει πρό
διακοσίων περίπου ετών και εν συνεχεία εβάδισε σταθερά με τα βήματα
μιάς αποικίας χρέους, ενός οικονομικού προτεκτοράτου, το οποίο πολύ
λίγες δυνατότητες είχε πάντοτε χάραξης εξωτερικής και εσωτερικής
πολιτικής.
Πρόκειται περί ιστορικής ασέλγειας, αμαθείας ή λαικισμού, το να
συγκρίνει κανείς την Ελλάδα με την Μεγάλη Βρετανία και ήδη αυτό
γίνεται προφανές απο τον τρόπο που αντιμετωπίζουν οι Ευρωπαίοι το
γεγονός του ενδεχόμενου της εξόδου της απο την "μεγάλη οικογένεια της
ΕΕ" σε σχέση με το πως αντιμετώπισαν εμάς πριν στα γνωστά γεγονότα του
περασμένου χρόνου. Η Ελλάς δυστυχώς "ανήκει είς την δύσιν" και οχι είς
τα συμφέροντα της, διότι η καθεστώσα τάξη του πολιτικού συστήματος,
έχει διαμορφωθεί εδώ και αιώνες με την επιβολή της οικογενειοκρατίας
κατά το πλείστον, πέραν ελαχίστων λαμπρών εξαιρέσεων πράγμα το οποίον
την καταδικάζει στην μοίρα που αναγκαζόμαστε να διαβιούμε απο καιρού
είς καιρόν, την μοίρα της "μικράς, πτωχής πλήν εντίμου Ελλάδας".
Πέρα όμως απο όλες αυτές τις δυσοίωνες η αλήθεια και πικρές
διαπιστώσεις ιστορικές και γεωπολιτικές, το BREXIT καταδυκνείει σαφώς
και προφανώς και κάτι ακόμη πιο σημαντικό απο την μοίρα την εδική μας
μέσα σε αυτόν τον κυκεώνα της δήθεν ενωμένης Ευρώπης. Ως βαθιά
ΕΥΡΩΑΡΝΗΤΙΣΤΗΣ και μη πιστεύοντας ποτέ στην δήθεν "ευρωπαική
προοπτική", θεωρώ πως το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος στην Βρετανία,
καταδυκνείει σαφώς μιά τάση αυτοδιαλυτική σε μια "ευρωπαική προοπτική"
που στην ουσία δεν υπάρχει και είναι ένα φάντασμα καλό για τους λίγους
οι οποίοι κερδίζουν απο όλο αυτό, αλλά κακό και τρομακτικόν για τους
πολλούς.
Η "Ευρωπαική προοπτική" είναι ένας ζωντανός εφιάλτης. Είναι ένας ακόμη
τρόπος επιβολής του τραπεζιτικού ηγεμονισμού, αυτή την φορά των
γερμανικών συμφερόντων αν και το κεφάλαιο ουδέποτε γνωρίζει πατρίδα,
απο τους λίγους στους πολλούς. Εκείνοι καθορίζουν τα όρια του
"ανθρωπισμού" μας και μας επιβάλλουν εκατομμύρια λαθροεισβολείς, μας
φτωχοποιούν κατά το δοκούν και παίζουν παιχνιδάκια στις πλάτες τις
εδικές μας αλλά και των παιδιών μας και φυσικά των παιδιών των παιδιών
μας. Η δήθεν "Ευρώπη" ήταν ή μετεξελίχθηκε ως προανέφερα στο "Σχέδιο
Β" του Οικονομικού Ράιχ. Έπειτα απο την ανασφάλεια του Δεύτερου
μεγάλου πολέμου, υπήρξε έντονη η ανάγκη των κρατών - εθνών, για μια
γεωστρατηγική, οικονομική, "αγκαλιά" που θα εξασφάλιζε στα διαλυμένα
απο τον πόλεμο αυτά κράτη, μιά προοπτική ασφάλειας μέσα σε έναν κόσμο
που άλλαζε συνεχώς.
Έτσι γεννήθηκε στα μυαλά των ιθυνόντων η ιδέα της "Ευρωπαικής
Ένωσης". Απο την ανασφάλεια του πολέμου στην δήθεν ασφάλεια της
ειρήνης, μόνο που ο σχεδιαστής και των δύο υπήρξε πάντοτε το μεγάλο
κεφάλαιο το οποίο διώκει οτι δεν το συμφέρει και εναγκαλίζεται κατά το
δοκούν οτι θεωρεί πως εξυπηρετεί τα συμφέροντα του.
Και εμείς ; οι λαοί ; ποιός αναρωτάται τι μας συμφέρει και τι οχι, τι
είναι άξιο λόγου και τι οχι, τι μπορεί να προσφέρει πραγματική
ευμάρεια και οχι "δανεικά χωρίς ιδανικά". "Θέλει αρετήν και τόλμην η
ελευθερία" γράφει κάπου ο εθνικός μας ποιητής Ανδρέας Κάλβος και τον
χαρακτηρίζω ως "Εθνικό - υπερεθνικό ποιητή", διότι και μόνον για αυτή
την μικρή στροφή θα πρέπει να καταγραφεί ως τέτοιος.
Είμεθα είς θέσιν να εκτιμήσωμεν την ελευθερίαν ; διαθέτομεν την αρετήν
για κάτι τέτοιο ; τολμούμε να την αποκτήσομεν ;
Η απάντησις είς τον καθρέπτην σας.
