Γράφει ο Παναγιώτης Ήφαιστος
Διαβάζουμε ότι οι ιατροί του Εθνικό Σύστημα Υγείας (ΕΣΥ) διαδηλώνουν. Κάθε λογικός και ορθολογιστικά σκεπτόμενος Έλληνας τους... συμπαρίσταται. Κανονικά στην διαδήλωση έπρεπε να κατέβει σύσσωμη η Αθήνα για να δώσει ένα ισχυρό μήνυμα ότι αφού οι εγχώριοι πραιτοριανοί πέρασαν όλες τις κόκκινες γραμμές πλήττοντας την νεοελληνική κοινωνία, η συρρίκνωση του ΕΣΥ είναι ένα βήμα πριν την Άβυσσο της καθημερινότητάς μας για την πλειονότητα των Ελλήνων πολιτών. Αυτό γιατί τα τελευταία χρόνια το ΕΣΥ εάν συγκριθεί με το αντίστοιχο κάθε άλλης χώρας αποτελεί μια από τις μεγαλύτερες κατακτήσεις των Ελλήνων. Όταν μια ασθένεια πλήττει ένα πολίτη και πολύ περισσότερο όταν υπάρχει ατύχημα, για παράδειγμα τραυματισμοί σε αυτοκινητικά ή άλλα συμβάντα ή όταν όπως ένα αυτοκινητικό ατύχημα ή ένα έμφραγμα, το ΕΣΥ είναι εκεί έτοιμο για να περιθάλψει και θεραπεύσει όλους. Ένας υπουργός, ένας μετανάστης, ένας εργάτης, ένας καθηγητής πανεπιστημίου και κάθε άλλος Άνθρωπος -και όλοι μπροστά στον πόνο και τον κίνδυνο θανάτου είναι ίσοι – θα τους συναντήσεις όλους μαζί στον θάλαμο επειγόντων περιστατικών [βλ. το αληθινό «περιστατικό» της παρέμβασης που ακολουθεί όπου ο αναγνώστης θα δει περιγραφές μεγάλης ακριβείας συνάμα χωρίς ωραιοποιήσεις και με επισήμανση του κανόνα και των εξαιρέσεων]. Τα αίτια της σταδιακής επιδείνωσης του ΕΣΥ τα τελευταία χρόνια είναι τα ίδια και αφορούν την «μεταμοντέρνα κατάκτηση» του νεοελληνικού κράτους από κερδοσκόπους, τοκογλύφους και τα ηγεμονικά κράτη τα οποία στο πλαίσιο των αέναων ανταγωνισμών συναλλάσσονται υπόγεια με αυτούς τους θηριώδεις και κοινωνικοπολιτικά ανεξέλεγκτους (διεθνικούς) δρώντες (τα θηρία της «παγκοσμιοποίησης» που φορούν προβιά προβάτου).
Η θεραπεία της (πολιτικοοικονομικής) ασθένειας που ροκανίζει το ΕΣΥ αλλά και ευρύτερα τις κατακτήσεις δύο αιώνων των νεοελλήνων είναι μια και μοναδική: Απαλλαγή από τους εγχώριους μεταπράτες ξένων, ειρηνική μεταβατική φάση διακυβέρνησης από άξιους Έλληνες -όχι βέβαια από τα στουρνάρια! κάθε είδους των υπόγειων συναλλαγών με εχθρικά διακείμενους ξένους των διεθνικών και ηγεμονικών παρασκηνίων – οι οποίοι αφενός θα διαπραγματευτούν σοβαρά με τους ξένους, ιδιαίτερα στην ΕΕ αλλά και με τα ηγεμονικά κράτη, και αφετέρου θα οδηγήσουν σε μια βαθιά Συνταγματική αλλαγή -από την οποία κανένα ρόλο δεν μπορούν να έχουν οι Ανδρέες και Βαγγέληδες – που θα επικυρωθεί με δημοψήφισμα και που θα δώσει στους νεοέλληνες ένα πολίτευμα που τους αξίζει.Δηλαδή Δημοκρατία και πολιτική ελευθερία. Σύμφωνα με τις πολιτικές μας παραδώσεις, επίσης, να καταστεί η κοινωνία κάτοχος του κράτους και οι πολίτες εντολείς της εκάστοτε εντολοδόχου ανακλητής εξουσίας. Τόσο «εύκολο» όσο ακούγεται. Φτάνει να απαλλαγούμε από τις Σειρήνες των εξαρτημένων ολιγαρχών, των εγχώριων κατεξουσιαστών και των επικοινωνιακών τους τεχνασμάτων που κάνουν πλύση εγκεφάλου λέγοντας ότι η υποδούλωση είναι μονόδρομος.
Που θα δημιουργήσουν επίσης μια αφετηρία πραγματικού εξορθολογισμού του κράτους, των θεσμών και της οικονομίας. Εκσυγχρονισμός υπέρ του πολίτη-Ανθρώπου και όχι θανατηφόρων αποφάσεων εξόντωσής του. Εκσυγχρονισμός ο οποίος απαιτείται να λάβει υπόψη τα παθήματα που θα γίνουν μαθήματα [με ικανοποίηση, η μόνη βασικά «ανταμοιβή, παραθέτω σύνδεσμο «έγκαιρων προειδοποιήσεων» την δεκαετία του 1990 – ΟΝΕ: Ο μηχανισμός της καταστροφής και έγκαιρες προειδοποιήσεις– με τις οποίες με μεγάλο κόστος λόγω δολοφονιών χαρακτήρα που πυροδότησαν από το «σύστημα» μιλούσαν για τα αναγκαία μέτρα εκσυγχρονισμού σε αναφορά μάλιστα με υπογράμμιση των τάσεων στην ΕΕ λόγω ΟΝΕ].Εκσυγχρονισμός και ανταγωνιστικότητα δεν μπορεί να γίνει ενάντια στην Ελληνική κοινωνία αλλά μόνο με σκοπό την επιβίωσή της, την ευημερία της και την ασφάλειά της. Η εξαθλίωση μιας κοινωνίας δεν αποτελεί εκσυγχρονισμό αλλά επιστροφή στην βαρβαρότητα. Αυτό απαιτεί απαλλαγή από τις ιδεολογίες, τα ιδεολογήματα, τα θεωρήματα και άλλες σαπουνόφουσκες που απομακρύνουν τα μέλη των Ελληνικών κοινοτήτων από τις πολιτικές τους παραδόσεις: Την Δημοκρατία, την πολιτική Ελευθερία, την εθνική ανεξαρτησία.
Το τελευταίο είναι καίριο και απαιτεί κατανόηση του ανελέητου χαρακτήρα του σύγχρονου κρατοκεντρικού διεθνούς συστήματος, όπου «το κυριότερο νόμισμα είναι η ισχύς» [ΒΛ. ΤΑ ΚΡΑΤΗ ΕΠΙΔΙΩΚΟΥΝ ΝΑ ΑΠΟΚΤΗΣΟΥΝ «ΙΣΧΥ», Η ΟΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΥΡΙΟ «ΝΟΜΙΣΜΑ» ΣΤΗ ΔΙΕΘΝΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ, για εγγενείς λόγους «η πολιτική ηθική είναι μηδενική» [ΗΘΙΚΗ και ΔΙΕΘΝΕΣ ΣΥΣΤΗΜΑ, Η μη θεσπισμένη ισχύς στην διεθνή πολιτική. Πολιτική θεολογία versus πολιτική θεωρία και η σημασία της αξιολογικά ελεύθερης περιγραφής και ερμηνείας των διεθνών φαινομένων και το οποίο αυτορρυθμίζεται ανακατανέμοντας συμφέροντα και σύνορα ανάλογα με το πόσο απρόσεκτο είναι ένα κράτος και ανάλογα με το πόσο πολλοί πολίτες πίστεψαν ότι υπάρχει ένας άλλος κόσμος και μάλιστα παραδεισένιος πέραν της οικείας πατρίδας την οποία αλόγιστα είναι έτοιμοι να θυσιάσουν στο όνομα του παραδείσου των φαντασιώσεών τους και της ύπουλης προπαγάνδας διεθνικών υποκειμένων και ηγεμονικών κρατών.
