Για ακόμη μια φορά φαίνεται ότι δεν αποτελεί προτεραιότητα, η αναγέννηση του πολιτικού συστήματος, που κατέρρευσε κάτω από το βάρος της διαφθοράς και της διαπλοκής, φαινόμενα που οδήγησαν τη χώρα στη χρεοκοπία και την εθνική ταπείνωση.
Μετά από όλα αυτά εύλογα προβάλλει το ερώτημα: σε τι μπορεί να ελπίζει κανείς, όταν δεν υπάρχει ενδιαφέρον για ζητήματα μείζονος σημασίας, όπως είναι η αναθεώρηση του Συντάγματος, τα οποία δεν απαιτούν δαπάνες, ούτε και έγκριση των δανειστών.
Αν υπήρχε πολιτική βούληση θα είχαν αρχίσει οι διαδικασίες αναθεώρησης γιατί αν προκηρυχθούν εκλογές – για τις οποίες κυβέρνηση και κόμματα φαίνεται να προετοιμάζονται – και δεν έχει χαρακτηριστεί η παρούσα Βουλή προαναθεωρητική, τότε η αναθεώρηση μετατίθεται για την μεθεπόμενη Βουλή, δηλαδή μετά από οκτώ χρόνια.
Άλλωστε αν υπήρχε ενδιαφέρον πραγματικό, πολιτική βούληση θα είχαν προχωρήσει μεταρρυθμίσεις που δεν χρειάζονται συνταγματική αναθεώρηση, όπως για τη μείωση του αριθμού των Βουλευτών, την κατάτμηση των εκλογικών περιφερειών, το ασυμβίβαστο Υπουργών και Βουλευτών και για το «πόθεν έσχες».

