Δεν υπάρχει τίποτα πιο αγαπημένο και ταυτόχρονα γραφικό και παράλληλα «πολύχρωμο» και μαζί παρανοϊκό από τον...
Έλληνα οπαδό.
Οκ, δεν έχουν μείνει και πολλοί πλέον, που να έχουν όλο το πακέτο (πάω γήπεδο + βλέπω ματς στην τηλεόραση + αγοράζω εφημερίδα/ μπαίνω στα sites + παίρνω τηλέφωνο στα αθλητικά ραδιόφωνα), αλλά όσοι έχουν μείνει, είναι εκλεκτοί. Κρεμ ντε λα κρεμ. Αφάν κατέ. Και άλλες γαλλικές λέξεις.
Αυτός ο οπαδός, ο Έλληνας οπαδός, θα γίνει στο μέλλον μια πολύ ενδιαφέρουσα κοινωνιολογική μελέτη από μια ομάδα ιστορικών και κοινωνιολόγων, που θα ενώσουν τις δυνάμεις τους για να μελετήσουν τον Homo Ellinicus Graficous Opadious. Θα τους πέσουν οι μασέλες βέβαια απ' αυτά που θα μάθουν γι' αυτόν τον ωραίο τύπο, αλλά στο τέλος της ημέρας θα καταλάβουν ότι κατά βάθος, είναι ένας ωραίος τύπος. Πάμε να δούμε από σήμερα, όλα αυτά που οι επιστημόνοι (sic) θα καταλάβουν πολύ αργότερα:
Θέλει να αποκαλείται «φίλαθλος» και όχι «οπαδός», παρότι η μόνη σχέση με τη φίλαθλη ιδιότητα είναι ο «Φίλαθλος» που αγόραζε πριν μερικά χρόνια.
Δηλώνει Εθνική Ελλάδας αλλά όταν παίζουν εκεί λιγότεροι παίκτες από την ομάδα του και περισσότεροι από τους άλλους, γίνεται έξαλλος.
Θέλει παιδιά από τις Ακαδημίες της ομάδας. Ταυτόχρονα, δεν καταλαβαίνει γιατί η ομάδα δεν κάνει μεταγραφές παικτών εγνωσμένης αξίας.
Διαμαρτύρεται εντόνως που έχει αφελληνιστεί η ομάδα, την ίδια περίπου ώρα που λέει πόσο άχρηστοι είναι οι Έλληνες ποδοσφαιριστές, ειδικά μετά από μια ήττα.
Καταδικάζει τη βία στα γήπεδα αλλά βρίζει μανάδες, σπίτια και αδελφές εν χορώ μαζί με τους υπόλοιπους «φίλαθλους», όταν νιώσει «αδικημένος».
Θέλει η ομάδα του να αγοράζει ακριβούς παίκτες, διότι έτσι νιώθει σαν να αγόρασε ο ίδιος ένα ακριβό σπίτι ή αυτοκίνητο.
Θέλει επίσης η ομάδα του να πουλάει ακριβά κάποιον παίκτη, διότι έτσι μπαίνεις στην πιάτσα και σε αντιμετωπίζουν σαν μεγάλο παίκτη.
Αλλά γκρινιάζει που πούλησε η ομάδα του τον παικταρά. «Αν πουλάμε συνέχεια τους καλούς μας παίκτες, πώς θα φτιάξουμε ομάδα»;
Δεν ανέχεται να είναι η ομάδα του σκαλοπάτι για να πάει ένας παίκτης σε μεγαλύτερη ομάδα ενός μεγαλύτερου πρωταθλήματος, παρότι βρίζει το ελληνικό πρωτάθλημα από το πρωί ως το βράδυ.
Λέει «καβούρια», «σπάγκο» και «βάλε λεφτά» στον Πρόεδρο της ομάδας, την ίδια ώρα που γκρινιάζει για το δεκάρικο που πρέπει να δώσει για να πάει γήπεδο.
Επιμένει να παίρνει το γιο του μαζί στην εξέδρα, αλλά «αισθάνεται άσχημα» που το παιδί άκουσε τόσα μπινελίκια. Τα οποία ψιλοτραγούδησε και ο ίδιος.
Συμφωνεί απόλυτα με τα τουρνικέ και τα ηλεκτρονικά εισιτήρια. Σιχτιρίζει απόλυτα όταν ταλαιπωρείται στην ουρά για να μπει στο γήπεδο λόγω τουρνικέ και ηλεκτρονικού εισιτηρίου. Ίσως να φταίει ότι πάει 10 λεπτά πριν αρχίσει το ματς.
Έχει παίξει μπάλα αυτός και ξέρει. Επίσης έχει «μάτι προπονητή». Και δεξί πόδι που έσπερνε τον τρόμο στην αλάνα παλιά.
Θα έκανε μεγάλη καριέρα, αλλά ένας τραυματισμός τον ανάγκασε να σταματήσει. Ή ένας κομπλεξικός προπονητής που δεν τον πήγαινε. Ή ένας κομπλεξικός τραυματισμός που δεν τον προπονούσε. Μπερδεύονται λίγο όλα στο πέρασμα των χρόνων.
Δεν σκαμπάζει από άλλα αθλήματα πλην του ποδοσφαίρου, αλλά είναι τόσο αγαπημένα γραφικός, που πανηγυρίζει κάθε επιτυχία σε βόλεϊ, πόλο, χάντμπολ, βελάκια, πινγκ-πονγκ.
Όταν καφρίζει ένας Πρόεδρος/ παράγοντας άλλης ομάδας, είναι κάφρος. Όταν καφρίζει ο Πρόεδρος/ παράγοντας της δικής του ομάδας, είναι μάγκας.
Δεν ασχολείται με τη διαιτησία, εκτός απ' όταν αδικείται η δική του ομάδα. Δηλαδή, σχεδόν πάντα.
Βρίζει αυτούς που βγαίνουν στα αθλητικά ραδιόφωνα συνέχεια και λένε παπαριές. Μόλις πιάσει γραμμή επιτέλους, λέει τις ίδιες παπαριές με περισπούδαστο ύφος.
«Τελευταία φορά που πάω γήπεδο. Ως εδώ»: αυτό λέει μετά από μια ήττα. Είναι τόσο ψέμα όσο το «δεν ξανατρώω σουβλάκια». Ή «θα κόψω αύριο το τσιγάρο». Ή «σιγά μην την ξαναπάρω τηλέφωνο».
Μπαίνει στα σχόλια των αθλητικών sites και πλακώνεται με τον «Μήτσο 13» ή τον «Χάρη 7» ή τον «Original 21», με την ίδια ταχύτητα που ταξιδεύει το φως, αλλά «δεν ντρέπονται μωρέ που τσακώνονται στα σχόλια; Τι είναι; 15 χρονών»; Εκείνοι μπορεί και να είναι. Αυτός, όχι.
Χωρίς να έχει διχασμό προσωπικότητας, είναι ο ίδιος άνθρωπος που έχει πει «μακάρι να έδιναν οι ΠΑΕ στην Αστυνομία τους οπαδούς τους που προκαλούν επεισόδια» και «ντροπή ρε συ που τους έδωσαν. Τι είμαστε; Ρουφιάνοι; Θα βάλουμε και κουκούλα;»
Γίνεται ένα στο γήπεδο και πανηγυρίζει αγκαλιά με ανθρώπους που δεν θα έλεγε ούτε «γεια» εκτός γηπέδου και τους λέει «αδέλφια» επειδή έτυχε να υποστηρίζουν την ίδια ομάδα.
Θεωρεί σχεδόν πάντα ότι ο καλύτερος παίκτης, ήταν αυτός που δεν έπαιξε. Διότι αν έπαιζε, όλα θα ήταν αλλιώς. Κι ας έπαιξε τις προάλλες και πάλι είχαμε χάσει.
Πηγή
