κάπως πιο «μεγάλος» και «βαρύς». Το μόνο που αρκεί είναι να έχεις αρχίσει να εμφανίζεις κάποια από τα παρακάτω συμπτώματα.
Νυστάζεις. Μονίμως
Είναι επιστημονικά αποδεδειγμένο ότι όσο μεγαλώνεις, τόσο δυσκολεύεσαι να κρατήσεις τα μάτια σου ανοιχτά κάποια δεδομένη χρονική στιγμή. Για την ακρίβεια, νιώθεις μονίμως κουρασμένος, οι μπαταρίες σου είναι σχεδόν πάντα άδειες και -φυσικά- ότι ο Μορφέας είναι ο νέος «κολλητός» σου. Ενδεχομένως, δε χάνεις ευκαιρία να τον ψιλοπάρεις (τον ύπνο, για να μην παρεξηγούμαστε) όπου σταθείς κι όπου βρεθείς -στο λεωφορείο ή στο τρένο καθ' οδόν για τη δουλειά, στο σινεμά, ακόμη κι ενώ διαβάζεις κάποιο κείμενο στον υπολογιστ.... ZzzzZzZzzzzz.....
Δεν έχεις κανένα απολύτως πρόβλημα να περάσεις κανά μισάωρο (και βάλε) κοιτάζοντας το κενό
Μήπως σε έχουν στήσει (ξανά) σε κάποιο ραντεβού για καφέ; Μια φορά κι έναν καιρό, θα εκμεταλλευόσουν αυτόν τον χαμένο αυτό χρόνο «δημιουργικά» -είτε διαβάζοντας με την ησυχία σου την αθλητική εφημερίδα σου, είτε κάποιο βιβλίο, είτε σερφάροντας στο ίντερνετ από το κινητό σου. Πλέον, όμως, πριν καλά-καλά το πάρεις πρέφα, έχει περάσει μισή ώρα και το μόνο που έχεις κάνει στο μεταξύ είναι να κοιτάς το τραπέζι μπροστά σου ή τη μισοάδεια κούπα του καφέ. Πιθανότατα, όσοι σε βλέπουν σε θεωρούν σοβαρό, μετρημένο και στοχαστικό. Η πραγματικότητα; Απλά δε θέλεις (κι ενδεχομένως, δεν μπορείς) να σκεφτείς και να κάνεις το παραμικρό, πολύ απλά γιατί το έχεις «κάψει» εντελώς από τη δουλειά...
Γουστάρεις περισσότερο τα μαστορέματα
Αν και ήσουν πάντα εξοικειωμένος με το κατσαβίδι και το σφυρί, εντούτοις τον τελευταίο καιρό νιώθεις ότι το ενδιαφέρον σου για τα μαστορέματα μεγαλώνει μέρα με την ημέρα -πια, όχι μόνο ξέρεις τι σημαίνει «κλειδί Άλεν» αλλά μπορείς να εξηγήσεις απολύτως κατανοητά και με κάθε λεπτομέρεια ακόμη και στη μάνα σου σε τι διαφέρει η σέγα από το δισκοπρίονο. Το πιο παράδοξο όλων; Οι φίλοι σου έχουν αρχίσει να σε θεωρούν «μαστόρι» ολκής, σε σημείο που πολλές φορές σε παίρνουν τηλέφωνο για να σου ζητήσουν συμβουλές πάνω στα μαστορέματα τους. Μήπως όμως θυμάσαι ποιος άλλος μαστόρευε μονίμως στο σπίτι όταν ήσουν μικρός; Ναι, ο «γέρος» σου...
Η σχέση σου με τη μουσική αλλάζει
Άποψή σου είναι ότι τον παλιό καλό καιρό η μουσική είχε «νόημα, στίχους και ενδιαφέρουσες συνθέσεις» ενώ σήμερα «το μόνο πράγμα που ακούς είναι ένα επαναλαμβανόμενο ντάπα-ντούπα». Επιπλέον πιστεύεις ότι «η Rihanna κάνει καριέρα με τον κ#λο της» ενώ «ό,τι καλό έχει να επιδείξει η σύγχρονη μουσική, βγήκε μέχρι τη δεκαετία του 1970». Ή κάτι τέτοιο.
Μεταξύ μας, ίσως και να μην έχεις εντελώς άδικο. Από την άλλη, βέβαια, αν συνεχίσεις με αυτά τα μυαλά δε θ' αργήσει να έρθει η στιγμή που το μόνο πράγμα που θ' ακούς στο σπίτι σου θα είναι το Τρίτο Πρόγραμμα της ΝΕΡΙΤ -κατά προτίμηση δε, κρατώντας ένα ποτήρι κόκκινο κρασί ανά χείρας και φορώντας άνετες ζεστές παντοφλίτσες στα πόδια σου. Και μια και είπαμε για πόδια.
Τα παπούτσια σου τα διαλέγεις πια με κριτήριο την άνεση και όχι το στιλ
Ένα από τα πράγματα που «φωνάζουν» δυνατά ότι μεγάλωσες είναι ότι το βασικό κριτήριο για ν' αγοράσεις πια ένα καινούργιο ζευγάρι παπούτσια δεν είναι το στιλ, το υλικό ή το χρώμα αλλά το πόσο άνετα, ελαφριά και ξεκούραστα είναι. Μαζί σου, αρκεί βέβαια να μην καταλήξεις κάποια στιγμή να φοράς μόνο Birkenstock...
Δυσκολεύεσαι να ακολουθήσεις τις τεχνολογικές εξελίξεις
Παρότι η σχέση σου με την τεχνολογία είναι σε γενικές γραμμές καλή, τον τελευταίο καιρό νιώθεις ότι κάπου έχεις αρχίσει να το χάνεις. Όχι πάντα, βέβαια, αλλά σε κάποιες συγκεκριμένες περιπτώσεις και ειδικότερα όταν πας να κάνεις κάτι πιο εξειδικευμένο -για παράδειγμα, να «συγχρονίσεις» όλες τις συσκευές σου στο iCloud, να συνδέσεις κάποιες από αυτές μεταξύ τους μέσω Bluetooth, να περιηγηθείς με άνεση στο AppStore ή στο PlayStore, να διορθώσεις κάποιο πρόβλημα που μπορεί να έχει προκύψει στο WiFi του σπιτιού κ.ο.κ. Το πιο «σπαστικό» όλων; Την απάντηση σε ανάλογα προβλήματα την γνωρίζει εκτός συγκλονιστικού απροόπτου ο εντεκάχρονος ανιψιός σου.
Δεν απολαμβάνεις τις συναυλίες όπως παλιά
Όταν «στάζεις» ένα πενηντάευρω για να δεις από κοντά την αγαπημένη σου μπάντα/καλλιτέχνη, το τελευταίο πράγμα που θέλεις είναι να σε σπρώξουν, να σε πατήσουν ή, ακόμη χειρότερα, να βρεθείς κολλημένος στη μασχάλη ενός τύπου που έχει να πλυθεί από την Ποτοαπαγόρευση. Για όλους αυτούς τους λόγους, λοιπόν, έχεις αφήσει πια για τα καλά το «μέτωπο» της αρένας στις συναυλίες και αράζεις στα μετώπισθεν ή, ακόμη καλύτερα, στις εξέδρες. Έξτρα μπόνους ξινίλα, το «ξενέρωμα» που τρως στις ουρές πριν και μετά τo event.
Προτιμάς να μείνεις μέσα γιατί «πού να τρέχεις τώρα»
Τα θετικά του να βγαίνεις με τους φίλους σου: Περνάς καλά, μαθαίνεις νέα τους, θυμάστε τα παλιά, πίνετε τα ποτά σας. Τα αρνητικά: Τρως (πολλά) λεφτά, χαλάς το πρόγραμμά σου και την επομένη νιώθεις (περίπου) άρρωστος από τα «ληγμένα» που σας σέρβιρε ο «μιξόλοτζιστ» με το μουστάκι στο «ψαγμένο» μπαρ που τα πίνατε. Μήπως -λέω, μήπως- τώρα που το ξανασκέφτεσαι είναι προτιμότερο να μείνεις μέσα; Στην τελική, έχεις να δεις και δύο ολόκληρες σεζόν από το Vikings οπότε, πού να τρέχεις τώρα... Παππούλη.
Πηγή
