Δικηγόρος Αθηνών
Τίποτε δεν είναι βέβαιο στη ζωή μας. Πλην όμως «κοινή γαρ η τύχη και το μέλλον αόρατο»...
Η ανασφάλεια των γυναικών, που είναι πιο προσαρμοστικές στην πραγματικότητα, έγκειται κυρίως στην αγωνία τους να εξασφαλισθούν τα αναγκαία ώστε να υπάρχει η δυνατότητα μιας αξιοπρεπούς διαβίωσης.
Αλλά υποθετικά και ουσιαστικά για να υπάρχει πρόοδος σε οποιοδήποτε τομέα χρειάζεται προγραμματισμός μακρόπνοος και συνέχεια στη δημιουργία. Αν κάποιος έχει τρία (3) εκατομμύρια ευρώ και τα διαθέσει και αγοράσει ένα πλοίο, χωρίς να το αξιοποιήσει σε διάρκεια εκμετάλλευσής του, για να εξοικονομήσει την επένδυση, θα παραμείνει με το πλοίο να το κοιτάζει και παράλληλα θα έχει χάσει και το κεφάλαιό του, που του εξασφάλιζε καλύτερη ζωή. Επομένως τα άτομα, οι κοινωνίες και τα κράτη που έχουν διάρκεια στη δημιουργικότητά τους, ευημερούν. Πώς όμως εξασφαλίζεται η διάρκεια μιας παραγωγικής δραστηριότητας, όταν όλα συνδέονται με την οικονομική κατάσταση όλων των κοινωνικών εταίρων;
Θα πρέπει, λοιπόν, να υπάρχει ισομερής ανάπτυξη όλων των παραγωγικών φορέων, ώστε στην αμοιβαία αλληλοεπίδρασή τους, να συνωφελούνται όλοι τους. Χαρακτηριστικό είναι ότι τις πρώτες ημέρες του μήνα υπάρχει μεγάλη εμπορική κίνηση στην αγορά, γιατί έχουν πάρει το μισθό τους οι εργαζόμενοι και μπορούν να διαθέσουν τα λίγα χρήματά τους, ενώ τις τελευταίες ημέρες του μήνα η αγορά, από έλλειψη χρημάτων αποδομείται.
Η εργασία επομένως είναι το ιερότερο αγαθό για κάθε άνθρωπο, που όταν εξασφαλίζεται και η διάρκειά της δημιουργεί την ευημερία. Η εργασία οποιαδήποτε όταν γεμίζει την κατσαρόλα της οικογένειας είναι ευλογία. Όπως και ευλογία είναι να βλέπεις τα χαρωπά πρόσωπα των παιδιών, που οι γονείς τους μπορούν να τους προσφέρουν, για να μεγαλώνουν σωστά. Η ανεργία παροδική και αυτή είναι βάσανο. Η αεργία είναι όμως το όνειδος, η ντροπή. Πολλές φορές άνθρωποι ικανοί, ανεπαίσθητα μπαίνουν στο περιθώριο της κοινωνικής ζωής, γιατί ατύχησαν στη δουλειά τους. Εδώ όμως πρέπει να παρεμβαίνει το κοινωνικό κράτος και να εξαλείφει με διορθωτικές κινήσεις την ανεργία. Έχοντας υποδομές κατάλληλες για όλες τις ηλικίες και τα επαγγέλματα, ώστε να μπορούν να βοηθηθούν και να σταθούν στα πόδια τους, μέχρι να βρουν το δρόμο τους όσοι χάνουν την εργασία τους.
Η Ελλάδα είναι κράτος ανοργάνωτο. Λειτουργεί με βάση το κομματικό κριτήριο και αφήνει απροστάτευτους όσους δεν ακολουθούν την κομματική γραμμή του κάθε κόμματος εξουσίας. Αυτό όμως αποτελεί μια μορφή ιδεολογικού καταναγκασμού, για να πάψεις ελεύθερα να σκέφτεσαι και να ακολουθείς κάθε φορά τον ισχυρότερο για να ωφεληθείς, μοιράζοντάς σου ψίχουλα από την εξουσιαστική του ηγεμονία, εκμαυλίζοντας τη συνείδησή σου και δημιουργώντας έτσι στον καθένα μια μορφή κομματικής εξάρτησης και υποτέλειας. Επομένως η βαθύτερη έννοια της ανεργίας έχει κομματικό πρόσημο, απόδειξη ότι η κεντρική διοίκηση ποτέ δεν έπαυσε να λειτουργεί κομματικά, ενώ έπρεπε τα κριτήρια σε μια δημοκρατική κοινωνία, να είναι αμιγώς κοινωνικά, αξιοκρατικά και πατριωτικά. Έτσι όμως εδραιώνεται η ηγεμονία του κομματικού και όχι του αξιοκρατικού, κοινωνικού, ελεύθερου δημοκρατικού κράτους.
Η ανεργία δεν είναι μόνο ουσιώδης περιορισμός της οικονομικής δυνατότητας του ανέργου, είναι και κυρίαρχη μορφή αφαίρεσης και στέρησης της ελευθερίας του και αποτελεί προσβολή στην αξιοπρέπεια και την προσωπικότητά του. Γιατί δεν μπορεί να υπάρχει ατομική ελευθερία χωρίς εργασία, που είναι το βασικό προαπαιτούμενό της. Η πολιτική ηγεσία στην Ελλάδα βάζει αμιγώς διαχωριστικές γραμμές στην πολιτική της επιρροή στους δικούς της και στους άλλους. Χαϊδεύοντας κάθε φορά τα δικά της παιδιά και στέλνοντας στο πυρ το εξώτερο τα παιδιά, που δεν ανήκουν στην κομματική της γραμμή. Αυτό αποτελεί ένα εγγενές οίδημα της Ελληνικής κοινωνίας, που η ίδια αυτοπεριορίζεται, περιχαρακώνεται και βάζει διαχωριστικές γραμμές από ιδιοτέλεια. Πράγμα που της το επιβάλλουν τα κόμματα, για να μαντρώνουν τους ψηφοφόρους, να τους χαϊδεύουν το μαλακό υπογάστριό τους και να διαιωνίζονται μέσω ενός ασυναίσθητου εκμαυλισμού της συνείδησης των πολιτών στην εξουσία.
Κατάληξη του ραγιαδισμού από την Τουρκοκρατία, της έλλειψης βαθύτερου πατριωτικού φρονήματος των Ελλήνων και της έλλειψης κοινωνικής τους παιδείας. Πράγμα που θα συνεχίζεται τουλάχιστον ακόμη για δυο γενεές. Η αναγκαία κοινωνική συνοχή θέλει μακρόχρονη αποδοχή των άλλων και παιδεία, που η γενεά των παιδιών μας την έχει και ελπίζουμε ότι θα την μεταφέρει και στα δικά της παιδιά. Η πελατειακή σχέση κράτους πολίτη, θυμίζει το μαγαζί που πουλάει και οι πελάτες το επιλέγουν κάθε φορά, γιατί έτσι τους αρέσει. Αλλά εδώ δεν κάνει κουμάντο ο πελάτης-ψηφοφόρος, όπως θα έπρεπε, αλλά το κόμμα που θα επικρατήσει και θα αρχίσει να πουλάει μόνο στους δικούς του, ενώ οι άλλοι που θα θελήσουν να αγοράσουν από το καλύτερο έστω μαγαζί δεν θα μπορούν να αγοράσουν ή να πάρουν απ’ αυτό. Μορφή χυδαίας αποϊδεολογικοποίησης της πολιτικής.
Που τις συνέπειες τις υφίστανται κάθε φορά όλοι οι Έλληνες. Σαν μορφή αντίδρασης στην πολιτική των κομμάτων, πολλοί Έλληνες ξενιτεύονται, για να αναζητήσουν καλύτερη τύχη στα ξένα κράτη, που έχουν ισχυρότερες υποδομές κοινωνικών παροχών, παροχής εργασίας και προσωπικής ανέλιξης. Είναι και αυτό το βαρύ τίμημα μιας Ελλάδας, που ακόμη ζει εδώ και σαράντα χρόνια τον μεσαίωνά της, γιατί οι βασικές λειτουργίες και οι θεσμοί ενός δημοκρατικού κράτους δικαίου υπολειτουργούν. Αναγέννηση προσδοκούμε από τις επόμενες γενεές. Που θα καταργήσουν το κομματικό κράτος, που αποτελεί φραγμό κάθε μορφής δημιουργικότητας και ανάπτυξης, χωρίς την οποία δεν μπορεί να υπάρχει πρόοδος, ευημερία και ελευθερία.
