Σε μία κοινωνία που δίνει πλέον μεγαλύτερη αξία στο φαίνεσθαι παρά το είναι, η...
διαρκής σύγκριση του εαυτού μας με άλλα άτομα είναι μία πράξη που μπορεί να μας οδηγήσει στην ψυχολογική εξουθένωση και την απομάκρυνση από τον αληθινό εαυτό μας.
Η σύγκριση του εαυτού με τους άλλους ξεκινάει όταν κάποιος αισθανθεί πως υστερεί σε σχέση με έναν άλλον άνθρωπο (είτε σε ικανότητες, είτε σε καλή ζωή, είτε σε ιδιοσυγκρασία, είτε σε οτιδήποτε). Πάντοτε η σύγκριση αφορά δύο ομάδες ανθρώπων: αυτούς που θεωρούμε πως είναι καλύτεροι από εμάς και εκείνους που θεωρούμε πως είναι σε χειρότερη κατάσταση από εμάς: η πρώτη είναι εκείνη που ενισχύει το αίσθημα της μειονεξίας και η δεύτερη χρησιμοποιείται όταν θέλουμε να αισθανθούμε πως εμείς βρισκόμαστε σε καλύτερη θέση από κάποιον ώστε να απεγκλωβιστούμε από τα αρνητικά συναισθήματα.
Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης δε βοηθάνε στο να θεμελιώσουμε την αυταξία μας, αφού βομβαρδιζόμαστε σε αυτά διαρκώς με πληροφορίες για τη ζωή των άλλων και ασυναίσθητα αρχίζουμε να νοιώθουμε μειονεκτικά και να συγκρίνουμε εμάς με κάθε άνθρωπο που θεωρούμε πως περνάει καλύτερα.
Ζώντας σε μία κοινωνία άκρως υλιστική και ανταγωνιστική, ερχόμαστε από νωρίς αντιμέτωποι με γονείς οι οποίοι φορτώνουν επάνω μας τις δικές τους επιθυμίες, μας πιέζουν ψυχολογικά για τους καλούς βαθμούς στο σχολείο και είναι προσκολλημένοι στην αριστεία. Η συμπεριφορά του γονιού που πληγώνει το παιδί και το ωθεί και στην ενήλικη ζωή του να αναζητά διαρκώς την εξωτερική έγκριση και επιβεβαίωση, είναι η διαρκής σύγκρουση που του έκαναν οι ίδιοι είτε με κάποιον άλλο αδελφό ή αδελφή στην οικογένεια, είτε με οποιοδήποτε άλλο παιδί. Η διαρκής σύγκριση με τους άλλους μας μαραίνει ψυχικά, μας αποξενώνει από το είναι μας και απομακρύνει από την επίτευξη μίας χαρούμενης ζωής.
Πώς μπορώ να σταματήσω να συγκρίνω εμένα με τους άλλους;
Αν αναλογιστούμε πως όλοι οι άνθρωποι στη ζωή ερχόμαστε αντιμέτωποι με τη γέννηση, τον πόνο, την ασθένεια και το θάνατο, τότε θα διαπιστώσουμε πως είμαστε ίσοι μπροστά στα σοβαρά ζητήματα της ύπαρξης και θα σταματήσουμε να αισθανόμαστε τόσο αδικημένοι.
Ας μην παίρνουμε στα σοβαρά την επίδειξη ωραίας ζωής που κάνουν πολλοί μέσα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, διότι αυτό δε σημαίνει πως η πραγματική ζωή του ίδιου είναι τόσο ιδανική. Οι περισσότεροι άνθρωποι στο προφίλ τους ανέκαθεν δείχνουν μία πιο θετική εικόνα του εαυτού και της ζωής τους, αλλά το τι συμβαίνει μέσα στο σπίτι τους και στη ζωή τους, το γνωρίζουν μόνο οι ίδιοι.
Δεν έχει σημασία να ζούμε για να ικανοποιούμε τους άλλους; ασχολούμαστε με αυτά που ολοκληρώνουν εμάς, ακόμα και μία μικρή μας επιτυχία (π.χ., το να μάθω κάτι καινούργιο ή πάρω ένα πτυχίο ή το οτιδήποτε), μπορεί να μην είναι τόσο μεγάλη κατάκτηση όπως ένα Όσκαρ για έναν διάσημο σταρ ή οτιδήποτε άλλο, αλλά για εμένα είναι κάτι σημαντικό.
Οι γονείς πρέπει να σταματήσουν να συγκρίνουν το παιδί τους με οποιονδήποτε άλλο. Ο μύθος της αριστείας και της βαθμολογίας που υπόσχεται ευτυχισμένη ζωή, δεν ισχύει σε καμία περίπτωση, οι περιπτώσεις ανθρώπων που έχουν πετύχει σπουδαία πράγματα χωρίς την αριστεία είναι άπειροι. Το παιδί του το αποδέχεται κάποιος όπως είναι, όχι όπως θα ήθελε εκείνος να είναι.
Ας σκεφτούμε τα όμορφα πράγματα που μπορεί να έχουμε: μπορεί να μην έχουμε μία δουλειά που να μας αποφέρει 2.000 ευρώ, αλλά τουλάχιστον έχουμε τα απαραίτητα σε μία εποχή που εκατομμύρια άνθρωποι βάλλονται από την ανεργία, μπορεί κάποιος να μην έχει πολλά χρήματα όπως κάποιος άλλος άνθρωπος , αλλά έχει την υγεία του και πρέπει να γνωρίζει πως θα ήθελαν στη θέση του να βρίσκονται πολλοί που νοσούν σοβαρά.
Σημασία έχει να συγκρίνουμε αυτό που είμαστε σήμερα μόνο με αυτό που ήμασταν εμείς χθες και με κανέναν άλλον. Φυσικά, μία μικρή ζήλια μπορεί να μας δώσει κίνητρο στο να θέλουμε να φτάσουμε κάποιον με την καλή έννοια της προόδου και της αυτοβελτίωσης, αλλά το εξιδανικεύουμε κάποιον μόνο κακό μπορεί να μας κάνει.
Σταματώντας να συγκρίνουμε τον εαυτό μας με τους άλλους, έχουμε την ευκαιρία να αντικρίσουμε αυτό που είμαστε κατάματα και να γίνουμε η καλύτερη εκδοχή του δικού μας εαυτού.
Πηγή
